Misagh-1 (Farsça yazımıyla Misagh, bazı kaynaklarda Mithaq-1), İran'da üretilen ve tek bir askerin omzundan atılabilen kızılötesi güdümlü bir hava savunma füzesidir. Çin'in QW-1 Vanguard füzesinin kopyası ya da türevi olarak kabul edilir. Etkin menzili yaklaşık 5 km, atışa hazır ağırlığı yaklaşık 17 kg düzeyinde bildirilir; sistem İran ordusunun yanında İran bağlantılı silahlı gruplarla da anılır.
Bu sayfa, Kasım 2026'ya kadar yayımlanmış savunma basını yazılarına, düşünce kuruluşu raporlarına ve ansiklopedik derlemelere dayanır. Misagh-1 için İran tarafından yayımlanmış ayrıntılı bir teknik föy yoktur; sayılar kaynaktan kaynağa değişir. Çelişkiler gizlenmedi, her değerin yanına kaynağın türü yazıldı.
Veri notu: Menzil, irtifa, hız ve ağırlık değerlerinin hiçbiri üreticinin yayımladığı bir resmî belgeden alınmadı. Büyük bölümü bir savunma tanıtım sitesine, bir Vikipedi derlemesine ve İran devlet haber ajansının 2013 tarihli aktarımına dayanıyor. Savaş alanı iddiaları da iddia olarak, kimin söylediğiyle birlikte verilir.

Misagh-1 Nedir?
Misagh-1, İran'ın envanterinde yer alan, tek askerin taşıyıp ateşleyebildiği kızılötesi güdümlü bir yüzeyden havaya füzedir. Hedefin ısısını izleyerek yönelir, atıştan sonra atıcıdan komut almaz. Sınıfı MANPADS, yani "insan tarafından taşınabilen hava savunma sistemi" olarak yazılır. Kökeni Çin'in QW-1 füzesine uzanır (bkz. 25. başlık).
Sistem; tek kullanımlık bir fırlatma tüpü, tüpün içindeki füze, tutacaklı bir ateşleme birimi ve değiştirilebilen bir pil-soğutucu gaz kartuşundan oluşur. Parçaların ayrıntısı 11. başlıkta. Army Recognition'ın veri sayfası füzeyi "tüm yönlerden kilitlenen pasif kızılötesi" olarak tarif eder; bu ifade üretici teyidi olmayan bir tanıtım metnidir.
Ad, Arapça kökenli "misak" sözcüğünden gelir; Türkçede Misak-ı Millî ifadesindeki aynı kelimedir ve "ahit, antlaşma" anlamına gelir. İran kaynaklarında Mithaq biçiminde de görülür. Seri, Misagh-1'den sonra gelen Misagh-2 ve Misagh-3 ile devam eder; aradaki farklar 28. başlıkta.
Misagh-1 Ne İşe Yarar?
Misagh-1'in görevi, yerdeki birliği ya da tesisi birkaç kilometre çevresinde alçaktan gelen hava araçlarına karşı korumaktır. Radar ve büyük bataryalar bu boşluğu her zaman kapatamaz; omuz füzesi küçük bir ekibin kendi başına, hazırlık süresi kısa bir savunma hattı kurmasını sağlar.
Üretici kaynaklar hedef olarak helikopterleri, taktik uçakları, insansız hava araçlarını ve seyir füzelerini sayar. Bu listenin ne kadarının kanıta dayandığı 19. başlıkta ayrıştırıldı. İran'ın kendi anlatısında omuz füzelerine verilen ağırlığın nedeni, sabit uçaksavar toplarının ateş gücünün yetersiz görülmesidir; bu açıklama Aralık 2013 tarihli bir devlet ajansı aktarımına dayanıyor.
Taşınabilirlik aynı zamanda sistemin başka ellere geçme riskini doğurur. Misagh-1'in devlet dışı gruplarla anılması bu yüzden uluslararası silah kontrolü çalışmalarında ayrıca ele alınır (bkz. 16. ve 20. başlık).
Misagh-1 Hangi Ülkenin?
Misagh-1 İran İslam Cumhuriyeti'nin ürünüdür; İran'da üretilir ve İran silahlı kuvvetlerinde kullanılır. Ancak tasarımın Çin kökenli olduğu, Vikipedi ve Army Recognition dahil çoğu kaynakta yazılıdır: sistem Çin'in QW-1 füzesinin kopyası ya da yerel türevi sayılır.
Dolayısıyla "hangi ülkenin" sorusunun iki katmanlı bir cevabı var. Üretim ve kullanım İran'dadır; teknik soy ise Çin'e gider. İran'ın bu aktarımı lisanslı bir üretimle mi, tersine mühendislikle mi yaptığı kamuya açık belgelerde net değildir; bir İsrail düşünce kuruluşu yazısı (arama özetinden okunan, doğrudan açılamayan) Çin'in tersine mühendislik için çok az sayıda silah verdiğini, zamanla İran sanayisinin Çin silahlarının yerel sürümlerini ürettiğini yazıyor.
| Ad | Anlamı | Dayanak |
|---|---|---|
| Misagh-1 / Mithaq-1 | İran'daki adı; "misak, ahit" | Vikipedi, savunma basını |
| QW-1 Vanguard | Çin'deki ata tasarım (Changhong, CASIC) | Vikipedi QW maddesi, Army Recognition |
| Anza Mk-II (Pakistan) | Görünüşte neredeyse ayırt edilemeyen Pakistan türevi | Bellingcat, 18 Mart 2016 |
Misagh-1 Özellikleri Nelerdir?
Misagh-1'in tek bir resmî özellik tablosu yok. Army Recognition atışa hazır ağırlığı 16,9 kg, füze uzunluğunu 1,477 m, etkin menzili 500-5.000 m, irtifayı 30-4.000 m olarak yazıyor. Vikipedi menzil ve tavan için daha yüksek (6 ve 5 km), hız için 700 m/s veriyor. Farklar aşağıdaki tabloda.
| Özellik | Army Recognition | Vikipedi bilgi kutusu | İran açıklaması (Aralık 2013) |
|---|---|---|---|
| Atışa hazır ağırlık | 16,9 kg | 16,9 kg | 16,8 kg |
| Füze ağırlığı | 10,86 kg | belirtilmemiş | belirtilmemiş |
| Boy | 1,477 m | 1,477 m | yaklaşık 1,5 m |
| Harp başlığı | 1,17 kg, parçacıklı | 1,42 kg, çarpma tapalı | 1,42 kg |
| Menzil | 500-5.000 m | 6 km | belirtilmemiş |
| İrtifa | 30-4.000 m | 5 km tavan | 4.000 m'ye kadar |
| Azami hız | 570 m/s | 700 m/s (Mach 2,6) | 600 m/s üzeri |
| Arayıcı | Pasif kızılötesi | Pasif kızılötesi | "Ateşle ve unut"; tür belirtilmemiş |
| Tepki süresi | 5-10 saniye | belirtilmemiş | belirtilmemiş |
Tablodaki dört sütunun hiçbiri üretici föyü değildir. İran açıklaması Tasnim ajansının 8 Aralık 2013 tarihli aktarımına, Washington Free Beacon'ın 17 Aralık 2013 tarihli haberi üzerinden ulaşıldı; bağımsız bir test bu değerleri doğrulamıyor. Her satırın ayrıntısı 14, 17, 18 ve 22. başlıklarda.
Bu sütunları okurken kaynakların niteliği önemlidir. Army Recognition bir savunma tanıtım sitesidir; değerleri üretici föyünden mi, başka bir derlemeden mi aldığını belirtmez. Vikipedi bilgi kutusu, çoğu satırında kaynak göstermeyen toplu bir derlemedir ve sayfanın kendisi "daha fazla kaynak gerekli" uyarısı taşır. Tasnim aktarımı ise devletin kendi beyanıdır. Üçü de birbirinden bağımsız doğrulama sayılamaz; yakın değerler, ortak bir kökten kopyalanmış olabilir.
Misagh-1'in Avantajları Nelerdir?
Misagh-1'in başlıca üstünlüğü basitliğidir: tek askerin taşıyabildiği, küçük bir eğitimle kullanılabilen, radar yayını yapmayan ve atıştan sonra yönlendirme gerektirmeyen bir silahtır. Bu özellikler, aynı sınıftaki bütün üçüncü kuşak omuz füzeleriyle ortaktır.
Pasif kızılötesi güdüm, füzenin kendi sinyal yaymaması demektir; ekip atış sırasında elektronik iz bırakmaz. Atış sonrası gizlenme imkânı, "ateşle ve unut" yapısının getirdiği pratik kazançtır. Yerel üretim ise İran açısından ithalat bağımlılığını azaltır; ambargo koşullarında yedek parça ve mühimmat sürekliliği bakımından bu fark önemlidir.
Maliyet de bir avantaj sayılabilir. Fiyat açıklanmadığı için rakam verilemiyor (bkz. 12. başlık), ancak bu sınıf füzeler genellikle uçak savunma bataryası füzelerinden çok daha ucuza mal olur. İran'ın Misagh'ı Stinger'dan üstün gösteren iddiası ise üretici tarafı beyanıdır ve 9. başlıkta ayrıca tartışılıyor.
Misagh-1'in Dezavantajları Nelerdir?
Misagh-1'in sınırları, sınıfının sınırlarıdır: yaklaşık beş kilometrelik menzil, birkaç kilometrelik irtifa, tek atış başına küçük bir harp başlığı ve hava koşullarına duyarlı kızılötesi arayıcı. Sistem yüksek irtifa uçaklarına ve balistik füzelere karşı bir çare değildir.
Kızılötesi güdüm, güneş, bulut, sis ve zemin ısısı gibi etkenlerden etkilenir; yerinde tutulduğunda ısı yayan hedeflerde başarılıdır, soğuk ya da küçük ısı izli hedefte zorlanır. Kaynaklar bu sınıfın erken örneklerinde arayıcı performansının sınırlı olduğunu yazar; Misagh-1 için bağımsız bir test sonucu yayımlanmamıştır. Ayrıca omuz füzeleri tek başına koruma sağlamaz, radar destekli katmanlı bir yapının alt katmanı olarak çalışır.

Bu bölüm bilinçli olarak ansiklopedik düzeyde tutuldu; sistemin nasıl etkisiz bırakılacağına dair hiçbir ayrıntı verilmez.
Misagh-1 Ne Zaman Üretildi?
Misagh-1'in üretimi için en sık aktarılan tarih Mayıs 1993'tür; Vikipedi bunu NTI'nin İran füze kronolojisine dayandırır. Ancak kronolojinin ilgili girdisini doğrudan açıp doğrulayamadım. Dahası Çin'in QW-1'i kamuya ilk kez 1994'te tanıtmış olması bu tarihi sorunlu kılar.
Çin tarafı için Vikipedi'nin QW maddesi şu çerçeveyi veriyor: ABD Ordusu TRADOC'un ilk operasyonel yetenek tarihini 1992 sandığı, füzenin 1994'te Farnborough'da, 1996'da Zhuhai'de gösterildiği ve 1997'de Çin birliklerine verildiği yazılı. İran'da bir kopyanın bu tarihten önce üretime girmesi mümkün ama belgesi yok; bu yüzden 1993 tarihi tek kaynaklı kabul edildi.
| Yıl | Olay | Kaynak türü |
|---|---|---|
| 1992 | QW-1'in Çin'de ilk operasyonel yeteneği (ABD ordu birimi tahmini) | Vikipedi QW maddesi |
| Mayıs 1993 | İran'da Misagh-1 üretimi başladı iddiası | Vikipedi, NTI atfıyla; doğrulanamadı |
| 1994 | QW-1'in Farnborough'da ilk gösterimi | Vikipedi QW maddesi |
| 2002 sonrası | Misagh serisi silahlı gruplarca edinilmeye başlandı | FAS raporu, Free Beacon aktarımı |
| Şubat 2006 | Misagh-2 seri üretimi (başka bir sistem) | Vikipedi Misagh-2 maddesi |
| 8 Aralık 2013 | İran'ın Misagh-1 ve -2 değerlerini yayımlaması | Tasnim aktarımı |
Türkiye'nin Misagh-1'i Var mı?
Hayır. Türkiye'nin Misagh-1 kullandığına dair hiçbir kaynakta kayıt yok; sistemin bilinen tek devlet kullanıcısı İran'dır. Türkiye'nin omuz füzesi envanteri başka sistemlere dayanır: ABD yapımı Stinger sürümleri ve Roketsan'ın yerli Sungur füzesi.
Stinger'ın Türkiye'deki yeri ayrı bir yazıda ayrıntılandı; Roketsan'ın Stinger roket motoru üretimine katılımı ve Atılgan, Zıpkın gibi ASELSAN kuleleri orada anlatılıyor. Sungur ise ilk partisi Temmuz 2022'de teslim edilen, görüntüleyici kızılötesi arayıcılı bir sistemdir; Misagh-1'in sınıf arkadaşı ama farklı bir kuşaktır.
İran ile Türkiye arasında bu füzeye ilişkin bilinen bir transfer, ortak üretim ya da test yoktur. Türkiye'nin sınıf içi seçenekleri 30. başlıktaki tabloda yan yana gösteriliyor.
Misagh-1 mi Daha İyi, Stinger mi?
İki sistemi yan yana koyan bağımsız bir saha testi yok; bu yüzden kesin hüküm vermek doğru olmaz. Açık kaynak tabloları Stinger'ı daha yeni ve daha geniş sürüm yelpazeli, Misagh-1'i ise daha eski kuşak bir tasarım olarak gösteriyor. İran'ın "Stinger'dan üstün" iddiası üretici tarafı beyanıdır.
Karşılaştırmayı zorlaştıran ilk şey kuşak farkıdır. Vikipedi'nin QW maddesi QW-1'i kabaca Igla-1 ve erken Stinger sürümlerine denk tutuyor; Stinger ise 1981'den sonra POST ve RMP gibi sürümlerle yenilendi (ayrıntı Stinger yazısında). Misagh-1 için bilinen güncelleme yoktur. İkinci zorluk, değerlerin farklı türden kaynaklardan gelmesidir: Stinger rakamları ABD kaynaklarına, Misagh-1 rakamları tanıtım sitesine ve devlet ajansına dayanır.

| Ölçüt | Misagh-1 | Stinger (temel sürümler) |
|---|---|---|
| Köken | İran; Çin QW-1 kopyası/türevi | ABD; Redeye'ın halefi |
| Hizmete giriş | Kesin yıl yok (1993 iddiası, doğrulanamadı) | Şubat 1981 ilk operasyonel yetenek |
| Etkin menzil | 0,5-5 km (Army Recognition) | Yaklaşık 4,8 km |
| İrtifa | 30-4.000 m | Yaklaşık 3,8 km'ye kadar |
| Füze ağırlığı | 10,86 kg | Yaklaşık 10 kg |
| Atışa hazır sistem | 16,9 kg | Yaklaşık 15-16 kg |
| Hız | 570-700 m/s (kaynağa göre) | Mach 2 ve üzeri |
| Kanıtlanmış saha kaydı | Bağımsız teyitli vurma kaydı bulunamadı | Afganistan ve Ukrayna'da belgelenmiş kullanım |
Ölçütlere göre bakıldığında menzil ve irtifa değerleri birbirine yakındır; fark yazıda değil, arayıcı teknolojisinde, yazılım güncellemelerinde, eğitim ve ikmal ağında ortaya çıkar. Bu nedenle "hangisi daha iyi" yerine "hangi görevde hangi kaynağa güveniyorsunuz" sorusu daha doğru bir çerçeve sunar.
Misagh-1 Dron Vurabilir mi?
Kâğıt üzerinde evet: Army Recognition insansız hava araçlarını Misagh-1'in hedefleri arasında sayıyor. Ancak bağımsız olarak doğrulanmış, Misagh-1'in bir insansız hava aracını düşürdüğünü gösteren bir kayıt bulunamadı. Sonuç, aracın boyutuna ve ısı izine göre çok değişir.
Kızılötesi arayıcılar ısı yayan hedefi izler. Motoru güçlü, büyük bir insansız araç bu tarife uyar; küçük, elektrikli çok pervaneli bir dron ise çok zayıf ısı izi bırakır. Ayrıca füzenin tek atışının maliyeti, küçük ve ucuz bir hedefin maliyetinden çok yüksek olabilir; bu orantısızlık dron çağının genel bir sorunudur ve yalnızca bu füzeye özgü değildir.

İddialar tarafında üç grup vardır. İsrail yanlısı bir izleme sitesi, Hizbullah'ın İsrail insansız araçlarına karşı bir omuz füzesi attığı görüntüyü Misagh-1 olarak tanımlıyor; tarih belirsiz ve tek kaynak. 2026 savaşında İran, ABD insansız araçlarını (MQ-1 ve MQ-9 türlerini) düşürdüğünü açıkladı; bunların bir kısmı ABD tarafından doğrulandı, bir kısmı doğrulanmadı ve hiçbirinde silahın Misagh-1 olduğu belirtilmedi. Üçüncüsü, İran'ın militan eğitim materyalleridir (bkz. 20. başlık).
Kaynak notu: "İran bir dron düşürdü" haberleri, hangi silahla düşürüldüğünü çoğu zaman belirtmez. Bu haberler Misagh-1'in dron kaydı olarak sayılmamalıdır.
Misagh-1 Hangi Bileşenlerden Oluşur?
Misagh-1 dört temel parçadan oluşur: füzeyi barındıran tek kullanımlık fırlatma tüpü, tutacaklı ateşleme birimi, tüpün ön tarafındaki değiştirilebilir pil ve soğutucu gaz kartuşu ve nişangâh. Hepsi bir taşıma kutusuyla sevk edilir. Bu dağılım Army Recognition'ın tarifine dayanıyor.

Fırlatma tüpü ve füze
Füze, tek kullanımlık bir tüpün içinde bulunur; tüp aynı zamanda saklama ve taşıma kabıdır. Atıştan sonra tüpün yeniden kullanılmadığı belirtilir. Füzenin tek başına ağırlığı 10,86 kg, boyu 1,477 m olarak yazılır (Army Recognition).
Ateşleme birimi
Tüpe takılan tutacaklı birim, tetik ve elektronik devreyi taşır. Kaynağa göre tetiğin ilk kademesi pili ve soğutucuyu devreye sokar, tam basış ise atışı başlatır. Ayrıntısı 23. başlıkta.
Pil ve soğutucu gaz kartuşu
Arayıcının çalışabilmesi için elektrik ve soğutma gerekir. Army Recognition bu işi tek bir değiştirilebilir kartuşa verir. Kartuşun tüpe göre konumu kaynaklarda çelişiyor: Misagh-1 maddesi "düz", Misagh-2 maddesi ise Misagh-1'in kartuşunu tüpe dik tarif ediyor. Bu yüzden görsel ayırt etme ölçütü olarak güvenilmez.
Nişangâh ve taşıma kutusu
Nişangâh atıcının hedefi takip etmesi için kullanılır; kızılötesi arayıcı kilitlenince ses ve görsel işaret verir. Taşıma kutusu, sevkiyat ve depolamada sistemi korur.
| Parça | İşlevi | Kaynak |
|---|---|---|
| Tüp ve füze | Taşıma, saklama, fırlatma; tek kullanımlık | Army Recognition |
| Ateşleme birimi | Tetik, devre, atış komutu | Army Recognition |
| Pil ve soğutucu kartuş | Arayıcıya enerji ve soğutma | Army Recognition |
| Nişangâh | Hedefi izleme, kilit uyarısı | Army Recognition |
| Taşıma kutusu | Sevkiyat ve depolama | Army Recognition |
Aynı sayfa ekibi iki kişi olarak tarif ederken, özellik listesinde tek asker yazıyor. İki ifade çelişir; hangisinin geçerli olduğu için bağımsız bir doktrin belgesi bulunamadı (bkz. 15. başlık).
Misagh-1 Fiyatı Nedir?
Misagh-1'in fiyatı açıklanmadı. Üreticinin ya da İran savunma makamlarının yayımladığı bir fiyat listesi, bir ihracat sözleşmesi ya da bütçe kalemi açık kaynakta yok. Bu nedenle bir rakam yazmak, kaynağı olmayan bir tahmini gerçekmiş gibi göstermek olurdu.
Sistemin bilinen tek devlet kullanıcısı İran olduğu için satış fiyatını belirleyecek bir uluslararası sözleşme de yok. Sınıf için dolaşan genel fiyat aralıklarının hiçbiri Misagh-1'e ait bir belgeye dayanmadığı için yazıya alınmadı.
Fiyatın bilinmemesi, değerlendirmeyi de sınırlar: Misagh-1'in maliyet avantajı iddiası (5. başlık) ve dron çağındaki maliyet dengesizliği (10. başlık) yalnızca sınıf bilgisinden çıkarılabilir, sayıyla gösterilemez.
Misagh-1 Kaç Yılında Üretildi?
En sık aktarılan yıl 1993'tür, fakat bu tarih tek kaynaklıdır ve doğrulanamamıştır. Hizmete giriş yılı için ise resmî bir İran açıklaması yok. "Üretildi" kelimesi tasarımı, ilk imalatı ya da birliklere teslimi kastedebileceği için tek yıl vermek yanıltıcı olur.
Üç kavram birbirinden ayrılmalıdır. Tasarım: kopya alınan QW-1'in Çin'de geliştirilmesi 1990'ların başına dayanır. Seri imalat: İran'da hangi yıl başladığı bilinmiyor; 1993 iddiası burada yer alıyor. Hizmete giriş: Misagh-1'in hangi tarihte birliklere dağıtıldığı yazılı bir kaynakta bulunamadı. Ayrıca Federation of American Scientists'ın bir raporuna göre Misagh'lar 2002'den beri silahlı gruplarca edinilmiş durumda; bu, sistemin en geç o yıllarda hazır olduğunu gösterir, kesin yıl vermez.
Seri içindeki sonraki sistemlerin yılları daha iyi belgelenmiş: Misagh-2 için Şubat 2006 seri üretim başlangıcı, Misagh-3 için 2017'de tanıtım anılıyor (28. başlıkta yeniden ele alınıyor).
Misagh-1 Menzili Ne Kadar?
Misagh-1'in etkin menzili yaklaşık 5 km olarak yazılır; alt sınır 500 m'dir. Army Recognition 500-5.000 m verir, Vikipedi bilgi kutusu 6 km yazar, İran'ın 2013 açıklaması ise "4.000 m'ye kadar" ifadesini kullanır. Aradaki fark, hangi değerin menzil, hangisinin irtifa olduğundan ve ölçüm koşullarından doğar.
Alt sınırın nedeni, füzenin atıştan sonra harp başlığını silahlandırmak için belirli bir mesafe uçması gerektiğidir; bu da çok yakındaki hedefe karşı etkisizlik demektir. Üst sınır ise yakıtın tükenmesi ve hedefe yetişebilme süresiyle belirlenir. Menzil sabit bir daire değildir; hedefin yönüne, hızına ve irtifasına bağlı olarak küçülüp büyür.
Referans için ata tasarım QW-1 de 0,5-5 km yazılıyor (Vikipedi QW maddesi). Aynı sınıftaki Stinger için bu değer yaklaşık 4,8 km'dir. Üretici beyanı olmayan bir menzil değeri, savaş alanında aynen gerçekleşecek diye okunmamalıdır.
Misagh-1 Bir Atıcı Kaç Füze Taşır?
Bir Misagh-1 tüpünde tek füze bulunur ve tüp tek kullanımlıktır; atıcının üzerinde taşıdığı füze sayısı açıklanmamıştır. Sistem parçalar hâlinde bir taşıma kutusunda sevk edilir; füzeyi taşıyan tüp tek kullanımlıktır.
Ekip büyüklüğü kaynakta çelişkilidir. Army Recognition'ın metni iki kişilik bir ekipten ve gerektiğinde silahın sırtta taşınmasından söz eder; özellik listesi ise tek asker yazar. Ekibin kaç yedek tüp taşıdığına, dakikada kaç atış yapılabildiğine dair bir sayı açık kaynakta yoktur.
Bu sınıfta taşınan mühimmat sayısı genellikle birliğin organizasyonuna bağlıdır, silahın kendisine değil. Misagh-1 için bir tim şablonu ya da bir doktrin belgesi yayımlanmadığından, "bir atıcı üç füze taşır" gibi iddialar doğrulanamaz. İkinci atışın ne kadar sürede yapılabildiği ise hiçbir kaynakta yazılı değildir.
Misagh-1 Hangi Ülkelerde Var?
Misagh-1'in kesin olarak belgelenmiş tek devlet kullanıcısı İran'dır. Suriye için bir derlemede kayıt var ama doğrulanamadı. Devlet dışı kullanıcılar bakımından Hizbullah, Irak'taki bazı gruplar, Hamas ve Husiler adı geçen yapılardır; her biri için kanıt düzeyi farklıdır ve aşağıdaki tabloda ayrıştırıldı.

| Kullanıcı | Durum | Kanıt ve tarih |
|---|---|---|
| İran (devlet) | Üretici ve kullanıcı | CSIS 2014 ve SIPRI 2007 (Vikipedi atfıyla); Army Recognition listesindeki tek ülke |
| Suriye (devlet) | Doğrulanamadı | Vikipedi, Atlantic Council 2020 atfıyla; Bellingcat 2016 yalnızca bir görüntüde Misagh-1 ya da Anza Mk-II olduğunu, kesin ayrımın mümkün olmadığını yazdı |
| Hizbullah (Lübnan) | İddia ve analist tespiti | Jane's, Ağustos 2006: İran'ın tedarik planı iddiası (isimsiz diplomatlar); Washington Institute, 15 Kasım 2023: envanterde Çin QW-1 kopyası Misagh anılıyor |
| Irak'taki gruplar | Kısmen belgeli | Vikipedi, NTI atfıyla: isyancı depolarında bulundu; Kataib Hizbullah için QW-1M işaretli tüp görüntüsü başka bir sistemdir |
| Hamas | Tek kaynak | Ekim 2023 France 24 aktarımı: Misagh adlı bir sistemin enkazı |
| Husiler (Yemen) | Hangi model belirsiz | Arms Control Wonk analizi: Misagh serisi ithal görünüyor; Misagh-1'e özgü kayıt yok |
Bu tablonun satırları arasında kanıt gücü büyük fark gösterir; yalnızca İran satırı sağlamdır. Devlet dışı aktarımlarda "İran'ın verdiği" ifadesi çoğu zaman ABD yorumu ya da isimsiz yetkili beyanıdır ve ilgili devlet tarafından kabul edilmemiştir.
Silah kontrolü açısından devlet dışı aktarımlar ayrı bir başlıktır. Federation of American Scientists'tan Matt Schroeder 2006'daki değerlendirmesinde, İran'ın omuz füzesi aktarımlarını sınırlayan uluslararası düzenlemelere bağlı olmadığını, yalnızca Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü ve BM Genel Kurulu üyeliği bulunduğunu, bu kurumların kararlarının ise zayıf yaptırımlı olduğunu yazdı. Aynı yorum, aktarım iddiasının doğru olması hâlinde sivil havacılık için risk doğacağını da belirtir. Bu görüş 2006 tarihlidir ve güncel durumu yansıtmayabilir.
Misagh-1 Füzesinin Maksimum Hızı Ne Kadar?
Kaynaklar üç ayrı değer veriyor: Army Recognition 570 m/s, İran'ın 2013 açıklaması "600 m/s üzeri", Vikipedi 700 m/s (Mach 2,6). Resmî bir üretici değeri yok. Rakamların yaklaşık Mach 1,7 ile Mach 2 arasında kümelenmesi, füzenin ses hızının iki katına yakın uçtuğunu gösterir.
Mach sayısı, ses hızına oranlanır ve ses hızı yükseklikle değişir. Deniz seviyesinde yaklaşık 340 m/s, 5 km civarında yaklaşık 320 m/s olarak alınabilir. Bu çevrimle 570 m/s yaklaşık Mach 1,7, 700 m/s ise yaklaşık Mach 2,1 eder. Vikipedi'nin "700 m/s" ile "Mach 2,6"yı aynı satırda vermesi kendi içinde tutarsızdır; Mach 2,6 yaklaşık 830-880 m/s'ye karşılık gelirdi. Bu satırdaki iki değerden en az biri yanlış olmalı.
| Kaynak | Değer | Yaklaşık Mach (deniz seviyesi) | Not |
|---|---|---|---|
| Army Recognition | 570 m/s | 1,7 | Tanıtım sitesi; ölçüm koşulu yok |
| Tasnim aktarımı (2013) | 600 m/s üzeri | 1,8 üzeri | İran beyanı |
| Vikipedi bilgi kutusu | 700 m/s ("Mach 2,6") | 2,1 | Kendi içinde tutarsız |
Hızın pratik anlamı, hedefe ulaşma süresidir. Bu süre kısaldıkça hedefin kaçınma fırsatı azalır; fakat menzili tek başına belirleyen değer hız değildir (bkz. 14. başlık). Bir füzenin en yüksek hızı yakıtın bittiği anda görülür, uçuşun tamamında bu hızı korumaz.
Misagh-1 Füzesinin ve Fırlatıcının Ağırlığı Ne Kadar?
Atışa hazır tüm sistemin ağırlığı iki kaynakta 16,9 kg, İran'ın 2013 açıklamasında 16,8 kg olarak geçer. Füzenin tek başına ağırlığı 10,86 kg'dır (Army Recognition). Çin'deki ata tasarım QW-1 için 16,5 kg yazılıyor (Vikipedi QW maddesi). Fırlatıcı parçalarının ayrı ağırlığı yayımlanmamıştır.
| Kalem | Değer | Kaynak |
|---|---|---|
| Atışa hazır sistem | 16,9 kg | Army Recognition, Vikipedi |
| Atışa hazır sistem (İran beyanı) | 16,8 kg | Tasnim, 2013 |
| Füze | 10,86 kg | Army Recognition |
| Harp başlığı | 1,17 kg ya da 1,42 kg | Army Recognition / Vikipedi, Tasnim |
| QW-1 (ata tasarım) | 16,5 kg | Vikipedi QW maddesi |
| Misagh-2 (ayrı sistem) | 12,74 kg | Vikipedi Misagh-2 maddesi |
Tüp, ateşleme birimi, pil kartuşu ve nişangâhın birlikte yaklaşık 6 kg ettiği, iki ağırlığın farkından çıkan bir aritmetik tahmindir; kaynaklar bunu doğrudan yazmaz. Harp başlığı değerindeki fark (1,17 kg ve 1,42 kg) büyük olasılıkla toplam başlık ağırlığı ile patlayıcı dolgu ağırlığının karışmasından ya da farklı sürümlerden kaynaklanıyor; hangisi olduğu doğrulanamadı.
16,9 kg, omuzdan atılan bir sistem için orta-ağır sayılır; aynı sınıfta Stinger sistem olarak yaklaşık 15-16 kg civarındadır (9. başlık). Misagh-2'nin daha hafif görünmesi, iki sistemi ayıran başlıca özelliklerden biridir (28. başlık).
Misagh-1 Neleri Vurabilir?
Resmî hedef listesi alçak irtifada uçan helikopterleri, taktik uçakları, insansız hava araçlarını ve seyir füzelerini kapsıyor. Yüksek irtifa uçakları ve balistik füzeler listenin dışındadır. Listedeki türlerin hepsi için aynı düzeyde kanıt yok; aşağıdaki tablo hangi iddianın nereye dayandığını gösteriyor.
| Hedef türü | Listede mi? | Kanıt durumu |
|---|---|---|
| Helikopter | Evet | Sınıfın klasik hedefi; Misagh-1'e özgü teyitli vurma kaydı bulunamadı |
| Alçak irtifa taktik uçak | Evet | 2026'da bazı ABD uçaklarının omuz füzeleriyle vurulduğu bildirildi; sistem türü Misagh-1 olarak doğrulanmadı (20. başlık) |
| İnsansız hava aracı | Evet | Hedef listesinde; teyitli kayıt yok (10. başlık) |
| Seyir füzesi | Evet (Army Recognition) | Yalnızca tanıtım iddiası |
| Yüksek irtifa uçak | Hayır | İrtifa sınırı yaklaşık 4 km (22. başlık) |
| Balistik füze | Hayır | Bu sınıfın görevi değildir |
Hedef vurma, yalnızca füzenin teknik sınırına değil, hedefin hızına, ısı izine ve atıcının görüş koşullarına bağlıdır. Bu nedenle listedeki bir türün "vurulabilir" yazılması, her koşulda vurulacağı anlamına gelmez.
Misagh-1 Kullanıldığı Yerler
Misagh-1'in adı birkaç farklı çatışma bağlamında geçiyor, ama belgelenme düzeyleri çok farklı. En güncel ve en çok tartışılan bağlam, 28 Şubat 2026'da başlayan ABD-İsrail ve İran savaşıdır; burada Misagh-1 doğrudan bir vurma olayıyla değil, İran'ın eğitim materyalleriyle anılıyor.
| Zaman | Bağlam | Ne biliniyor |
|---|---|---|
| Ağustos 2006 | Lübnan | Jane's, isimsiz diplomatlara dayanarak İran'ın Hizbullah'a "Mithaq" tedariki planını bildirdi; FAS yorumu 16 Ağustos 2006; iddia, teyitsiz |
| Tarih belirsiz | Irak | Vikipedi (NTI atfıyla): isyancı depolarında bulundu; bir derleme 2004'te Bağdat havalimanı yakınında bir depodan söz ediyor, doğrulanamadı |
| 18 Mart 2016 | Suriye | Bellingcat, muhalif bir savaşçının görüntüsünde Misagh-1 ya da Anza Mk-II olduğunu, ayrımın yapılamadığını yazdı |
| Ekim 2023 | Gaza | France 24 aktarımı: bir omuz füzesi enkazı, İran kaynaklı silahlar arasında anıldı; tek kaynak |
| 3 Nisan 2026 | İran | Bir F-15E vuruldu; mürettebat kurtarıldı. Trump'ın omuzdan atılan bir füze dediği aktarıldı; silahın türü açıklanmadı |
| 26 Mayıs 2026 | İran | France 24: Misagh-1 ve Sahand-3 için eğitim videoları ve PDF dağıtımı |
2026 savaşıyla ilgili somut bilgiler şunlar: Kongre Araştırma Servisi'nin (CRS) Mayıs 2026 raporu, açık kaynaklara dayanarak en az 42 ABD hava aracının kaybedildiğini ya da hasar gördüğünü yazdı; Ekim 2026'daki güncelleme bu sayıyı 81'e çıkardı. France 24'e göre rapor bir F-15'in, bir F-18'in ve bir MC-130'un omuz füzesi ya da alçak irtifa füzesiyle vurulmuş olabileceğini düşündürüyor, ancak nedenleri tek tek doğrulamıyor. 25 Mart'ta hasar gören ve güvenle inen bir F-18'in de omuz füzesiyle vurulduğu aktarıldı. Ateşkes 8 Nisan'da ilan edildi.
France 24 aynı haberde, Besic üyelerine ve Devrim Muhafızları saflarına Misagh-1 için bir PDF dağıtıldığını, sonraki oturumlarda sanal gerçeklik simülatörlerinin kullanıldığını yazdı. Washington Institute'tan Farzin Nadimi'nin yorumu, bu eğitimin etkisinin stratejik değil taktik düzeyde kalacağı, asıl riskin kara harekâtı aşamasında doğacağı yönünde. Hiçbir kaynak, bu eğitim materyalleriyle belirli bir uçağın düşürülmesi arasında bağ kurmuyor.
Kaynak notu: Savaşa ilişkin rakamlar (42, 81) CRS'nin açık kaynak derlemesidir; hasar ve düşürme nedenleri gizli değerlendirmelerden gelmez. Misagh-1'in 2026'da bir hava aracını vurduğunu gösteren doğrulanmış bir kayıt bulunamadı.
Misagh-1 Hangi Güdüm Sistemini Kullanıyor?
Misagh-1 pasif kızılötesi güdüm kullanır: füze radar ya da lazer yaymaz, hedefin ısısını izler. Army Recognition arayıcıyı tüm yönlerden kilitlenen türde tarif eder ve oransal seyrüsefer yöntemini anar. Atış sonrası komut gerekmez; bu çalışma biçimine "ateşle ve unut" denir.
Oransal seyrüsefer, füzenin hedefe bakış doğrultusundaki dönüş hızına orantılı bir komutla yönlendirilmesi demektir; hedefin önüne geçecek biçimde bir yay çizer. Kaynak ayrıca "hedefe uyarlanır" bir devrenin çarpmadan hemen önce devreye girdiğini yazıyor; bu devrenin ayrıntısı kamuya açık değil.
"Tüm yönlerden kilitlenme" ifadesi üretici teyidi olmayan bir tanıtım iddiasıdır. Birinci ve ikinci kuşak omuz füzelerinde arayıcı çoğunlukla arkadan görünen egzoz ısısına kilitlenirdi; Misagh-1'in kilit açısı için ise bağımsız bir performans ölçümü yayımlanmamıştır. Arayıcının fiziği 26. başlıkta, atış sırası 24. başlıkta ele alınıyor.
Misagh-1 Kaç Metre İrtifaya Kadar Etkilidir?
Misagh-1'in etkin irtifa aralığı Army Recognition'a göre 30 ile 4.000 metre arasındadır. İran'ın 2013 açıklaması üst sınırı 4.000 m olarak teyit ediyor; Vikipedi bilgi kutusu ise 5 km tavan yazıyor. Etkin irtifa ile uçuş tavanı farklı kavramlardır ve çoğu karışıklık buradan çıkar.
Etkin irtifa, füzenin hedefe ulaşıp etkili olabildiği yükseklik aralığıdır. Tavan, füzenin enerjisinin bittiği teorik üst sınırdır. Dik açıyla çıkan bir füze tavanına ulaşsa bile hedefi artık manevrayla yakalayamaz. Bu yüzden pratik savunma hesaplarında etkin irtifa kullanılır.
Alt sınırın 30 m olması, yere çok yakın uçan helikopter ve uçaklara karşı da bir kapsama olduğunu gösterir. Fakat yer şekilleri, binalar ve ağaçlar atıcının görüş hattını kesebilir; haritada teorik olan kapsama alanı sahada daralır. Yüksek irtifa uçakları 4 km'nin çok üzerinde uçtuğu için bu silahın kapsamı dışındadır.
Misagh-1 Nasıl Fırlatılır?
Misagh-1 omuzdan, iki aşamalı bir tetikle fırlatılır. Army Recognition'ın tarifine göre tetiğin ilk kademesi pili ve soğutucu gazı çalıştırır; arayıcı hedefi bulunca ses ve görsel bir uyarı verir; tetiğin tamamen çekilmesiyle füze, 0,3-0,8 saniye içinde tüpten itici bir fırlatma motoruyla atılır. Bu tarif genel, ansiklopedik düzeydedir.
Tüpten çıkan füze atıcıdan güvenli uzaklığa gelince asıl uçuş motoru yanar ve füze hızlanır. Atış sonrası arkaya doğru alev ve gaz çıkar; bu nedenle tüm omuz füzeleri gibi Misagh-1 de kapalı alanlardan ya da arkada engel bulunan konumlardan atılmamalıdır. Bu, silah sınıfına ilişkin genel bir güvenlik bilgisidir.
Atış hazırlığı sırasında gereken zaman Army Recognition'a göre 5 ile 10 saniye arasındadır. Bir ekibin hangi taktikle konuşlandığı, hedef aldığı koşullar ve atış prosedürünün ayrıntıları kamuya açık bir doktrin belgesinde yer almıyor; bu sayfada da bilinçli olarak anlatılmıyor.
Misagh-1 Nasıl Çalışır?
Çalışma zinciri beş halkadan oluşur: hedefin ısı izinin algılanması, arayıcının kilitlenmesi, füzenin tüpten atılması, uçuş motorunun hızlandırması ve hedefe yaklaşırken oransal seyrüsefer. Çarpma tapası ile harp başlığı patlar. Bu sıra, sınıfın genel mantığıdır; Misagh-1'e özgü ayrıntılar sınırlıdır.
Birinci halka algılamadır: arayıcı, hedefin motorundan ve gövdesinden yayılan kızılötesi ışımayı toplar (26. başlık). İkinci halkada arayıcı hedefe kilitlenir ve atıcıya uyarı verir. Üçüncü halka atıştır; füze tüpten atılır, sonra ikinci kademe motor ateşlenir. Dördüncü halkada güdüm devreye girer; füze hedefin bakış açısındaki değişimi izleyerek yönünü düzeltir. Beşinci halka etki anıdır: Vikipedi bilgi kutusu çarpma tapasından söz ediyor, yani yakınlık tapası yok; hedefin doğrudan ya da çok yakınından geçmesi gerekir.
1,17 ya da 1,42 kg'lık parçacıklı yüksek patlayıcı başlığın, hafif hava araçlarında ciddi hasar vermesi için isabete yakın bir yaklaşma yeter; büyük ve dayanıklı bir uçakta tek füzenin yetersiz kalabileceği genel bir bilgidir. Güdüm yöntemi 21. başlıkta ayrıca ele alındı.
Misagh-1 ile Çin QW-1 Arasındaki İlişki Nedir?
Misagh-1, Çin'in QW-1 Vanguard füzesinin İran'da üretilen kopyası ya da yerel türevi olarak kabul edilir. İki sistemin değerleri neredeyse aynıdır ve dışarıdan ayırt edilmesi çok zordur. Ancak aktarımın lisanslı mı, tersine mühendislikle mi yapıldığına ilişkin resmî bir belge yok.
QW-1'in geliştiricisi Changhong Havacılık ve Uzay Şirketi'dir (Çin Havacılık ve Uzay Savunma Sanayii Grubu, CASIC bünyesinde). Vikipedi'nin QW maddesi QW-1'i HN-5'ten geliştirilmiş bir tasarım olarak veriyor; HN-5 ise Sovyet Strela-2'nin tersine mühendislikle üretilmiş sürümüdür (Strela-2 yazısına bakın). Aynı madde QW-1'in düzeninin Igla-1'den kopyalandığını ya da ondan türetildiğini yazıyor. Army Recognition ise doğrudan SA-16 (9K310 Igla-1) kökenini öne sürüyor. İki anlatım çelişiyor; ata hatın hangisi olduğu açık kaynakta netleşmemiştir.
| Değer | QW-1 | Misagh-1 |
|---|---|---|
| Ağırlık | 16,5 kg | 16,9 kg |
| Menzil | 0,5-5 km | 0,5-5 km (Army Recognition) |
| İrtifa | 30-4.000 m | 30-4.000 m |
| Harp başlığı | 1,42 kg parçacıklı | 1,17 kg ya da 1,42 kg |
| Tapa | Yalnızca çarpma | Çarpma (Vikipedi) |
| Arayıcı | Kızılötesi | Pasif kızılötesi |
Tablodaki örtüşme, iki sistemin aynı tasarım ailesinden olduğunu doğrular ama işin nasıl yapıldığını anlatmaz. Bir İsrail düşünce kuruluşu yazısı (doğrudan açılamadı, arama özetinden okundu), Çin'in tersine mühendislik için çok az sayıda silah verdiğini ve İran sanayisinin zamanla Çin silahlarının yerel sürümlerini ürettiğini yazıyor. Atlantic Council'in 2020 tarihli bir yazısı Misagh'ı QW-1'in yerel sürümü diye anarken, aynı kurumun başka bir dosyası QW-2'yi ata sayıyor; ana model konusunda kaynaklar birleşmiyor.
Pakistan'ın Anza Mk-II'si de aynı görünüme sahip bir QW-1 türevi olarak anılır; Bellingcat bu yüzden 2016'da bir fotoğraftaki füzeyi kesin biçimde sınıflandıramadı. Çin'in bu durumla ilgili resmî bir açıklaması yoktur.
Misagh-1'in Kızılötesi Arayıcısı Nasıl Çalışır?
Arayıcı, füzenin burnunda bulunan, hedefin yaydığı kızılötesi ısıyı algılayıp bunu yön bilgisine çeviren bir sensördür. Misagh-1 için dedektör türü, kaç elemanlı olduğu ve hangi dalga boyunda çalıştığı yayımlanmadı. Army Recognition yalnızca pasif ve "orta kızılötesi" bir tarif veriyor.

Çalışma mantığı şöyledir: Uçak ya da helikopterin motoru ve egzozu çevresinden çok daha sıcaktır. Arayıcının önündeki şeffaf kubbe bu ışımayı geçirir, arkadaki dedektör bunu elektrik sinyaline dönüştürür. Dedektörün hassas çalışması için soğutulması gerekir; kaynaklara göre Misagh-1'de bu iş pil kartuşuyla birlikte gelen soğutucu gazla yapılır (bkz. 11. başlık). Soğutma süresi dolduğunda arayıcı kilitlenme yeteneğini kaybeder.
Sinyalin yönü füzenin güdüm devresine aktarılır (21. başlık). Isı yayan başka kaynaklar, örneğin güneş, parlak bulutlar ve ısıtılmış zemin, dedektörü yanıltabilir; ısı yanıltıcılarının benzer etkisi vardır. Bunlar kızılötesi güdümlü her füze için geçerli genel sınırlardır ve Misagh-1'e özgü bir zayıflık bilgisi olarak aktarılmamıştır.
Misagh-1'i Kim Üretiyor?
Misagh-1'in üreticisi olarak iki farklı kuruluş adı geçiyor: Tahran'daki Shahid Kazemi Sanayi Kompleksi ve Shahid Shah Abhady Sanayi Kompleksi. Vikipedi'nin Misagh-1 maddesi gövde metninde birincisini, bilgi kutusunda ikincisini yazıyor ve çelişkiyi çözmüyor.
Army Recognition'ın veri sayfası da Shahid Kazemi'yi anıyor; yani iki kaynak aynı ismi veriyor, bu da onu biraz daha güçlü bir ipucu yapar. Shahid Shah Abhady adı ise Misagh-2 için Şubat 2006'daki seri üretim başlangıcını anlatırken geçiyor (Vikipedi Misagh-2 maddesi). Bu iki tesisin hangisinin Misagh-1'i fiilen ürettiği, hangi üst kuruma bağlı olduğu ve üretimin devam edip etmediği resmî bir kaynaktan doğrulanamadı.
Ata tasarımın üreticisi bambaşka bir kuruluştur: QW-1'i Changhong Havacılık ve Uzay Şirketi geliştirmiştir (25. başlık). İran tesisleri için ihracat izni, ortak üretim ya da lisans anlaşması bilgisi yok. Bu sayfada özel şirket ya da aracı adı yazılmadı.
Misagh-1 ile Misagh-2 Arasındaki Fark Nedir?
Misagh-2, Misagh-1'in halefi olarak sunulan, Çin'in QW-1M füzesinin kopyası sayılan ayrı bir sistemdir. Kaynaklardaki en belirgin fark ağırlık ve hızdır: Misagh-2 daha hafif ve daha hızlı yazılıyor. Aşağıdaki karşılaştırma yalnızca farkları gösterir; Misagh-2'nin ayrıntıları kendi sayfasında.
| Ölçüt | Misagh-1 | Misagh-2 |
|---|---|---|
| Çin karşılığı | QW-1 | QW-1M (kaynaklar tutarlı değil; bir yerde QW-11 olarak da geçiyor) |
| Ağırlık | 16,9 kg | 12,74 kg (Vikipedi) |
| İran beyanına göre hız (2013) | 600 m/s üzeri | 850 m/s |
| Harp başlığı | 1,17-1,42 kg | 1,42 kg |
| Seri üretim | Kesin yıl yok | Şubat 2006 (Vikipedi) |
| Pil kartuşunun konumu | Kaynaklar çelişiyor | Kaynaklar çelişiyor |
Görsel ayırt etme konusunda kaynaklar birbiriyle çelişiyor. Misagh-1 maddesi, Misagh-1'in kartuşunu "düz" tarif edip bunu QW-1M ve QW-18'den ayıran özellik sayıyor. Misagh-2 maddesi ise Misagh-2'nin kartuşunu tüple paralel, Misagh-1'inkini dik yazıyor. Bellingcat da bir fotoğraftan ayrım yapılamayacağını belirtmişti; bu yüzden fotoğraftan sistem tanımlama iddiaları temkinle okunmalı.
Misagh-3 ise bir derlemeye göre 2017'de tanıtılan, QW-18'e bağlanan üçüncü bir sürümdür; Misagh-2'nin geliştirilmiş hâli olarak anlatılır, bu tarih tek kaynaklıdır. Üç sistemin birbirinin yerine mi geçtiği, yan yana mı kullanıldığı İran tarafından açıklanmadı.
Misagh-1 Hâlâ Üretiliyor mu?
Misagh-1'in üretiminin bugün sürüp sürmediğine dair açık kaynakta bir bilgi yok; İran da bu konuda bir açıklama yapmadı. Sistem hizmette görünüyor: Mayıs 2026'da France 24, İran'da Misagh-1 için eğitim materyali dağıtıldığını bildirdi. Halef sistemler ise Misagh-2 ve Misagh-3'tür.
Üretimin durumunu gösterecek üç tür belge aranabilirdi: yıllık üretim rakamları, yeni teslimatlar ve fabrikayla ilgili haberler. Bunlardan hiçbiri Misagh-1 için bulunamadı. Eğitim materyalinin varlığı, sistemin envanterde ve kullanımda olduğunu gösterir; yeni üretime işaret etmez.
İran'ın dışarıdan omuz füzesi aldığına dair haberler de var: Temmuz 2026'da Reuters, Çin'in İran'a 300-400 omuz füzesi (QW-12 ve FN-16 dahil) vermek üzere anlaştığını isimsiz kaynaklara dayanarak yazdı. Çin Dışişleri Bakanlığı ile Pakistan ordusu haberi yalanladı; teslimat doğrulanmadı. Bu doğrulanmamış bir iddiadır ve Misagh-1'in üretim durumu hakkında bir şey söylemez (FN-6 ve HQ-17 yazılarına bakın).
Misagh-1'in Rakipleri Nelerdir?
Misagh-1'in sınıfındaki başlıca rakipler Stinger (ABD), Igla-S (Rusya), Mistral (Fransa), Piorun (Polonya), Sungur (Türkiye) ve Çin'in FN-6'sıdır. Burada "rakip" kelimesi aynı görev sınıfındaki, omuzdan atılan kızılötesi güdümlü sistemleri anlatır; hepsi aynı kuşaktan ya da aynı kullanıcı kitlesinden değildir.
| Sistem | Ülke | Arayıcı sınıfı | Bildirilen menzil |
|---|---|---|---|
| Misagh-1 | İran | Pasif kızılötesi | 0,5-5 km |
| Stinger | ABD | Kızılötesi ve morötesi | Yaklaşık 4,8 km |
| Igla-S | Rusya | Kızılötesi | Yaklaşık 6 km |
| Mistral | Fransa | Kızılötesi, rozet taramalı | 8 km'ye kadar (MBDA kaynaklı) |
| Piorun | Polonya | Soğutmalı kızılötesi | 6,5 km'ye kadar |
| Sungur | Türkiye | Görüntüleyici kızılötesi | 0,5-8 km |
| FN-6 | Çin | Pasif kızılötesi | 0,5-6 km |
Bu tablodaki değerler komşu yazılardaki kaynaklardan derlenmiştir; üretici föyü değildirler ve doğrudan karşılaştırma için uygun değildir. Misagh-1 sınıfın eski kuşağında, Sungur ve Piorun ise daha yeni arayıcı teknolojilerinde durur. Bu fark, menzil sütunundan çok arayıcı sütununda belirginleşir.
İran'ın kendisi de kıyaslamada kendi sistemini Stinger ve İsveç yapımı RBS-70'ten üstün gösteriyor; bu ifade Tasnim aktarımından geliyor ve bağımsız bir teste dayanmıyor (9. başlık). Seri içinde Misagh-2 ve Misagh-3 de aynı sınıfın İran'daki yakın akrabalarıdır (28. başlık).