Bristol Bloodhound, İngiltere'de 1950'lerde geliştirilen, iki ramjet motorla uçan ve yerdeki radarın "aydınlattığı" hedefe kendi alıcısıyla kilitlenen bir yer-hava füze sistemidir. Birinci sürümü (Mk I) 1958'de Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde (RAF) göreve başladı, uzun menzilli ikinci sürümü (Mk II) 1964'te geldi. RAF'taki son Mk II bölüğü 1991'de kapandı; İsviçre'deki bataryalar 1999'a kadar sürdü. Bugün emekli ve tarihî bir sistemdir.
Bu sayfa 20 Kasım 2026'da erişilen kaynaklara dayanır: Bloodhound'u koruyan gönüllü bir İngiliz derneğinin konuşlanma kayıtları, İsviçre Hava Kuvvetleri'nin 2010 tarihli resmî tarihçesi, İsveç hava kuvvetleri müzesi ve savunma tarihi sitelerindeki kayıtlar, Singapur Hava Kuvvetleri'nin tarih sayfası ve ansiklopedik derlemeler. Sistem eski olduğu için güncel bir üretici açıklaması yoktur; rakamlar arşiv ve derleme niteliğindedir ve çelişen yerler ilgili bölümde açıkça yazılmıştır.

Veri notu: Bloodhound için tek bir "resmî teknik föy" kamuya açık değildir. Menzil, tavan ve ağırlık değerleri farklı derlemelerde birbirinden ayrılır. Bu sayfada çelişen değerler tek bir "doğru" rakama indirgenmez, kaynakların verdiği aralık gösterilir. Fiyat, sipariş adedi ve bazı kullanıcı ülke rakamları için de aynı yöntem izlenmiştir.
Bloodhound Nedir?
Bloodhound, hedef uçağa roketle fırlayıp ramjet motorlarla seyreden, yerden gelen radar ışınının uçaktan yansımasını izleyerek hedefe giden İngiliz yapımı bir yer-hava füze sistemidir. Tek bir füze değil; füze, fırlatıcılar, atış radarı, kontrol kulübesi ve jeneratörlerden oluşan bir bataryadır. Birinci ve ikinci sürümü vardır.
Füzenin uzun gövdesinin arkasında üst ve altta birer Thor ramjet motoru bulunur. Kalkışta gövdenin arkasına bağlı dört katı yakıtlı itici roket füzeyi hızlandırır, sonra düşer ve ramjetler devralır. Gövde ortasındaki iki kanat bağımsız döner; ramjetlere giden yakıt miktarı da yön vermeye yardım eder (İngilizce Vikipedi, BMPG derneği).
Sistem 1950'lerde, nükleer silah taşıyan hızlı bombardıman uçaklarının tehdidine karşı tasarlandı. İlk görevi, İngiltere'nin doğusundaki V-bombardıman üslerini ve Thor balistik füze mevzilerini korumaktı. Soğuk Savaş bağlamı "Soğuk Savaştaki Rolü Neydi?" bölümünde, kullanıcıların listesi "Hangi Ülkelerde Var?" bölümünde işlenir.
Bloodhound Ne İşe Yarar?
Bloodhound'un görevi, yüksek irtifadan ve yüksek hızla gelen bombardıman uçaklarını, havaalanlarının ya da şehirlerin birkaç on kilometre dışında durdurmaktır. Savunulan nokta genellikle bir hava üssü olmuştur. Sonraki sürüm alçak irtifa hedeflerine karşı da geliştirildi; ancak sistem uçak savar topu gibi yakın korumanın yerini hiçbir zaman almadı.
RAF'ın Mk I sistemleri 1958 sonrasında bombardıman filolarının bulunduğu üslerin çevresine, uçaksavar topları yerine füzeye güvenilmesi kararıyla yerleştirildi. Tarihî İngiltere raporu, bu kararın savaş uçağı yerine yerden atılan güdümlü silahlar lehine verildiğini yazar (Historic England raporu). Yani ana amaç, avcı uçaklarının vuramadığı bombardıman uçaklarına karşı ikinci bir engel kurmaktı.
İsviçre farklı bir gerekçeyle satın aldı. İsviçre Hava Kuvvetleri'nin tarihçesine göre ülke, 20 bin metreye kadar çıkan füzeli ya da bombalı uçaklara karşı eski 7,5 cm'lik toplarını güdümlü silahla tamamlamak istiyordu. Sistem gece gündüz, her havada kullanılabiliyordu ve avcı uçaklarının da bağlı olduğu ortak bir merkezden yönetilebiliyordu. Mevzilerin coğrafyası "Kullanıldığı Yerler" bölümünde anlatılır.
Bloodhound Hangi Ülkenin?
Bloodhound Birleşik Krallık'a aittir. Bristol Aeroplane Company tarafından tasarlandı, şirket 1960'ta diğer İngiliz havacılık firmalarıyla birleşip British Aircraft Corporation (BAC) adını aldı. Sistemin radarları Ferranti gibi başka İngiliz firmalarından geldi. Füze, Avustralya, İsveç, İsviçre ve Singapur'a da satıldı; bunların hepsi alıcıdır, üretici değildir.
Geliştirme programı İngiltere'de başladı. Uçuş denemeleri önce Galler'deki Aberporth poligonunda, ardından Güney Avustralya'daki Woomera test sahasında yapıldı. Woomera'daki denemeler, 1952'de İngiliz ve Avustralyalı kurumlardan oluşan ortak bir komitenin tasarımı kabul etmesinin ardından 1953'te başladı (İngilizce Vikipedi). Avustralya bu nedenle hem test ortağı hem de ilk ihracat müşterilerinden biri oldu.
Kullanıcı listelerinde bazen "Almanya" geçer. Bu yanlış anlaşılmaya açıktır: Batı Almanya'da konuşlanan bataryalar RAF'a aitti ve Alman ordusuna verilmiş bir ihracat söz konusu değildir. Ayrıntı, "Hangi Ülkelerde Var?" bölümündedir.
Bloodhound Özellikleri Nelerdir?
Bloodhound Mk II yaklaşık 8,45 metre boyunda, 546 milimetre çapında ve 2,83 metre kanat açıklığına sahiptir. Mach 2,7'ye yakın hızla uçar, ikili Thor ramjet motoruyla seyreder ve yaklaşık 179 kilogramlık parçacık başlık taşır. Menzil, tavan ve ağırlık kaynaklara göre değiştiğinden aşağıdaki tablo aralıklarla verilmiştir.
| Özellik | Mk I | Mk II |
|---|---|---|
| Boy (itici roketlerle) | yaklaşık 7,7-7,76 m | yaklaşık 8,45-8,46 m |
| Gövde çapı | 546 mm | 546 mm |
| Kanat açıklığı | 2,83 m | 2,83 m |
| Fırlatma ağırlığı | 2.000-2.041 kg | 2.270-2.380 kg |
| Azami hız | Mach 2,2 | Mach 2,6-2,7 |
| Başlık | 91 kg (200 lb) | 179 kg (395 lb), bir kaynakta 150 kg |
| Güdüm | yarı aktif radar güdümü | yarı aktif radar güdümü |
| Motor | 2 Thor ramjet, 4 katı yakıtlı itici | 2 geliştirilmiş Thor ramjet, 4 itici |
Tablodaki aralıklar, İngilizce Vikipedi, Almanca Vikipedi, İsveç hava kuvvetleri müzesi ve İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesinin farklı ölçüler vermesinden doğar. Menzil değerlerinin ayrıntısı "Menzili Ne Kadar?", hız ve ağırlık ayrıntıları ise kendi başlıklarında verilir.
Veri notu: Mk II başlığı için İngilizce Vikipedi ve İsveçli bir kaynak 179 kg yazıyor; İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi 150 kg diyor. Bu fark kaynaklarda açıklanmıyor. Hangisinin hangi başlık sürümüne ait olduğu belirsizdir.
Bloodhound'un Avantajları Nelerdir?
Bloodhound'un öne çıkan yönleri; uzun menzili, gece ve kötü havada çalışabilmesi, Mk II'de aynı hedefe birden fazla füze yöneltebilmesi, radar karıştırmasına karşı Mk II ile iyileşmesi ve bir hava savunma merkeziyle uyumlu çalışabilmesiydi. Bunlar, kullanıcı ülkelerin resmî değerlendirmelerinden ve arşiv yazılarından derlenmiştir.
İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi sistemi gece gündüz kullanılabilir, hazırlık oranı yüksek ve vuruş olasılığı hava muharebesinin risklerine bağlı olmayan bir silah olarak tanıtır. Aynı belge, bağlantı kesilse bile istasyonların kendi sektörünü savunabildiğini belirtir. Almanca Vikipedi'ye göre Mk II, aynı hedefe birden çok füze atabiliyor ve sonraki yıllarda karıştırıcı uçağa doğrudan yönelen bir mod kazandı.
Üreticinin vuruş başarısı ile uygulamadaki sonuçlar arasında fark vardı. Almanca Vikipedi, üretici iddiasını yaklaşık yüzde 90, İsveç deneyimini ise yüzde 50-70 olarak aktarır; bu rakamlar bağımsız bir sınamayla doğrulanmış değildir. İsviçre'nin 17 deneme atışının 14'ünde isabet kaydedilmesi, test koşullarında iyi bir sonuç olarak anlatılır (İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi).
Bloodhound'un Dezavantajları Nelerdir?
Bloodhound'un sınırları; sabit ya da yarı sabit bir yapı, her atış kolu için ayrı radar ihtiyacı, birinci sürümde radar karıştırmasına açıklık, yüksek bakım yükü ve balistik ya da havadan karaya atılan füzelere karşı etkisizlik olarak sıralanır. Bu başlık genel, açık kaynaklı ve ansiklopedik düzeyde tutulmuştur.
İngilizce Vikipedi, Mk I'in Ferranti Type 83 radarının karıştırmaya ve yer yansımalarına karşı kolay etkilendiğini yazıyor. Mk II'de sürekli dalga radarlarına geçilmesinin gerekçesi budur. İsviçre'deki kayıtlar da sistemin kara-kara ve hava-kara füzelerine karşı işe yaramadığını açıkça belirtiyor; bu, onun 1997'de emekliye ayrılmasının gerekçelerinden biri oldu.
Almanca Vikipedi iki ek sınır anlatır: sistemde dost-düşman tanıma yoktu ve radyal hızı çok düşük hedefler radar tarafından ayırt edilemiyordu. Fırlatma aşamasında düşen itici roketlerin yerleşim alanlarına yakın düşebileceği riski İsviçre'de bilerek kabul edilmişti. Bakım tarafı da ağırdı: bir derleme İsviçre'de yıllık işletmenin 10-15 milyon frank olduğunu yazıyor.
Bloodhound Ne Zaman Üretildi?
Bloodhound'un geliştirilmesi 1949'da Bristol'un geliştirme sözleşmesi almasıyla başladı. İlk uçuş denemeleri 1950'lerin başında yapıldı, hedefe ilk isabet 1956'da kaydedildi, Mk I 1958'de, Mk II ise 1964'te hizmete girdi. Aşağıdaki tablo bu yılları sırayla gösterir; aynı dönemin bazı tarihleri kaynaklara göre birkaç ay oynayabilir.
| Yıl | Gelişme |
|---|---|
| 1949 | Bristol, "Red Duster" (Proje 1220) için geliştirme sözleşmesi aldı |
| 1952 | İngiliz-Avustralya ortak komitesi tasarımı kabul etti; çeyrek ölçekli ilk model uçtu |
| 1953 | Prototip denemeleri Woomera'da başladı |
| 1956 | Jindivik hedef uçaklarına karşı atışlar başladı |
| 1958 | Mk I RAF'ta göreve girdi (aydan dolayı kaynaklar ayrılıyor) |
| 1961 | Avustralya'da 30 Filo kuruldu; İsviçre ve İsveç Mk II siparişi verdi |
| 1963-1964 | Mk II denemeleri; 1964'te RAF'a ilk teslimat |
| 1991 | RAF'ın son Mk II bölüğü görevi bıraktı |
1957 savunma politikası belgesi, İngiltere'nin daha uzun menzilli "Blue Envoy" projesini iptal etti; Bristol de bunun üzerine Blue Envoy'un ramjet ve radar çalışmalarını uzatılmış bir Bloodhound'a uyarlamayı önerdi ve Mk II böyle doğdu (İngilizce Vikipedi). Mk I'in hizmet girişi için bir kaynak Temmuz 1958'de North Coates'ta, bir diğeri Aralık 1958'de diyor; kayıtlar farklıdır.
Üretilen toplam adet için de kesin bir tek rakam yoktur. Bu konu "Kaç Yılında Üretildi?" bölümünde işlenir.
Türkiye'nin Bloodhound'u Var mıydı?
Hayır, açık kaynaklarda Türkiye'nin Bloodhound kullandığına dair bir kayıt bulunmuyor. İncelenen kullanıcı listelerinde Birleşik Krallık, Avustralya, İsveç, İsviçre ve Singapur yer alıyor. Türkiye'nin 1950'lerin sonundaki uzun menzilli yer-hava füzesi ise ABD yapımı Nike Hercules oldu; Bloodhound onun yerine seçilmedi ve Türk ordusunun envanterinde yer almadı.
Bu cevap bir "yokluk kaydı"dır: sistemi Türkiye adına alan bir sipariş, tören ya da envanter listesi bulunamadı. Aranan kaynaklar arasında Bloodhound Missile Preservation Group'un konuşlanma dökümü, İngilizce ve Almanca ansiklopedik kayıtlar ve savunma tarihi siteleri vardı. Türk Silahlı Kuvvetleri'nin resmî bir arşiv dökümü kamuya açık olmadığı için kesin yokluğu kanıtlayamayız; ancak hiçbir güvenilir kaynak Türkiye'yi kullanıcı olarak anmaz.
NATO üyesi bir ülke olan Türkiye'de İstanbul ve Boğazlar'ın savunması için kullanılan sistem Nike Hercules'ti ve 1959'da envantere girdi. İki sistemin farklarını "Bloodhound mu Daha İyi, Nike Hercules mi?" bölümü anlatır; Nike Hercules'in kendisi ayrı bir sözlük sayfasında işlenmiştir.
Bloodhound mu Daha İyi, Nike Hercules mi?
İki sistem birbirinin doğrudan rakibi değil; aynı yıllarda farklı ülkelerin farklı ihtiyaçlarına cevap veren uzun menzilli füzelerdi. Nike Hercules daha uzun menzilli, nükleer başlık seçenekli ve komut güdümlüydü; Bloodhound daha hafifti, konvansiyonel başlıkla çalışıyordu ve hedefi yarı aktif radar güdümüyle izliyordu. "Hangisi daha iyi" sorusunun tek cevabı yoktur.
| Ölçüt | Bloodhound | Nike Hercules |
|---|---|---|
| Köken | Birleşik Krallık | ABD |
| Hizmet girişi | 1958 (Mk I), 1964 (Mk II) | 1958 (ABD) |
| Motor | Ramjet + katı yakıtlı itici | İki kademeli katı yakıtlı roket |
| Güdüm | Yarı aktif radar güdümü | Yerden komut güdümü |
| Başlık | Yalnızca konvansiyonel | Konvansiyonel ya da nükleer (W31) |
| Menzil (kaynaklara göre) | Mk II için 160-190 km arası yazılır | 121-144 km arası yazılır |
| Tavan | Mk II için yaklaşık 20-24,5 km arası yazılır | 30-45,7 km arası yazılır |
| Türkiye | Kullanıcı değil | 1959'dan itibaren kullanıcı |
Tablodaki iki menzil aralığı örtüşür, bu yüzden yalnızca sayıya bakarak sıralama yapmak yanıltır. Aralıklar eski derlemelerden gelir ve her iki sistemde de tanım farkları vardır. Nike Hercules rakamları, bu sitedeki Nike Hercules sayfasında kaynaklarıyla tartışılmıştır. Nükleer başlık Bloodhound için yalnızca planlandı (Mk III), hiç yapılmadı.
Rol farkı da belirleyicidir. Bloodhound, ülkelerin hava üslerini ve belirli bölgeleri koruyan, avcı uçaklarıyla birlikte çalışan bir üs savunma silahı olarak konuşlandı. Nike Hercules ise büyük bir kentin ya da bölgenin yüksek irtifa savunması için kuruldu. Ölçütlere göre iki sistemin üstün olduğu alanlar ayrıdır.
Bloodhound Gizli Uçak Vurabilir mi?
Bu soru Bloodhound için anlamlı değil; çünkü sistem, radar yansıması düşük uçaklar ortaya çıkmadan çok önce tasarlandı ve emekliye ayrıldı. Açık kaynaklarda, Bloodhound'un gizli (düşük radar izli) bir uçağa karşı denendiğini gösteren hiçbir kayıt yok. Bu yüzden "vurabilir" ya da "vuramaz" diye yazmak spekülasyon olur.
Sistem hedefi, yerdeki radarın uçağa gönderdiği ışının yansımasıyla bulur ve füzeye bu yansımayı gösterir. Bu mantık, hedefin radar yansıtmasına dayanır; yansıması çok zayıf bir hedefe karşı performansı ise ancak o yöndeki bir sınama gösterebilirdi. Böyle bir sınama hakkında yayımlanmış bir veri yoktur.
Mk II'nin bilinen sınırları bu soruyla dolaylı olarak ilişkilidir: Almanca Vikipedi, radyal hızı çok düşük hedeflerin ayırt edilemediğini yazar. Yine de bu bir "gizli uçak" analizi sayılmaz. Bloodhound'un asıl hedefleri 1950-60'ların yüksekten uçan bombardıman uçaklarıydı; hangi hedefleri vurabildiği "Neleri Vurabilir?" bölümünde anlatılır.
Bloodhound Kaç Parçadan Oluşur?
Bir Bloodhound bataryası dört ana parçadan kurulur: füzenin kendisi, füzeyi taşıyan fırlatıcılar, hedefi radar ışınıyla aydınlatan atış radarı ve atışı yöneten kontrol kulübesi. Bunlara jeneratör konteynerleri, yükleme araçları ve kablolar eklenir. Füze de kendi içinde gövde, iki ramjet, dört itici ve başlıktan oluşur.

Füze
Silindirik gövdenin ucunda radar alıcısını saklayan dielektrik bir burun, içinde kerosen taşıyan esnek lastik yakıt kesesi, patlayıcı başlık ve ortada iki hareketli kanat bulunur. Arkada tek parça sabit kuyruk yüzeyleri yalnızca denge sağlar. Güç, bir tuz erimesi esaslı pille sağlanır ve ateşleme anında yakılan bir piroteknik kaynakla ısıtılır (İngilizce Vikipedi).
Fırlatıcı
Her fırlatıcı tek füze taşıyan, yönü değiştirilebilen bir platformdur. Almanca Vikipedi, Mk II için kullanılan Type 202 fırlatıcının 360 derece döndüğünü, 43 derecelik sabit bir eğimle atış yaptığını ve boş ağırlığının yaklaşık 3.450 kg olduğunu yazar; bu değerler tek kaynaklıdır. Fırlatıcı, kablolarla kontrol kulübesine bağlanır.
Atış radarları
Radar, hedefi izleyip füzenin takip edeceği yansımayı üretir. Sistemin üç ayrı radarı sürümlere göre anılır.
| Radar | Sürüm | Özellik |
|---|---|---|
| Type 83 ("Yellow River") | Mk I | Darbeli radar; karıştırmaya ve yer yansımalarına karşı hassas |
| Type 86 (Ferranti "Firelight") | Mk II, taşınabilir | Sürekli dalga; römorkla taşınır |
| Type 87 ("Scorpion") | Mk II, sabit | Sürekli dalga; sabit mevzi için; üreticisi kaynaklara göre Marconi ya da GEC/AEI |
Type 87'nin üretici firması konusunda İngilizce Vikipedi Marconi, bir savunma tarihi sitesi GEC/AEI yazıyor; kaynaklar farklı yazıyor. Almanca Vikipedi, Type 87'nin üç konteynerden oluştuğunu ve toplam yaklaşık 50 ton çektiğini belirtir.
Kontrol kulübesi
Kontrol kulübesi (Launch Control Post), atışa karar verilen merkezdir. İçinde hedef ve füze verisini işleyen Ferranti Argus bilgisayarı bulunur. BMPG kayıtlarına göre kulübeler 1983'ten itibaren Ferranti'ye gönderilip "LCP Mk 2" düzeyine yükseltildi; Almanca Vikipedi bu aşamadaki bilgisayarı Argus 700 olarak adlandırır.
Bloodhound Fiyatı Nedir?
Bloodhound'un birim fiyatı açıklanmadı; kaynaklarda bir füze ya da bir batarya için doğrulanmış bir rakam yok. Elde yalnızca bazı devlet kredileri ve program maliyetleri var. İsviçre Federal Meclisi 13 Aralık 1961'de iki uçaksavar füze taburunun alımı için 300 milyon frank kredi onayladı.
Bu 300 milyon frank, İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesine göre iki tabur ile birlikte eğitim malzemesi, aksesuar, yedek parça ve mühimmatı kapsıyordu. Ek olarak 26 Eylül 1963'te tesisler ve mevziler için 80 milyon frank, 1983'te yedek itici roketler için 65 milyon frank onaylandı. Bunlar bir bataryanın ya da füzenin birim fiyatı değildir ve tek bir ülkenin paketini yansıtır.
Programın İngiltere'deki geliştirme maliyeti için Almanca Vikipedi Mk I için 32 milyon sterlin rakamını veriyor; bu rakam tek kaynaklıdır ve doğrulanamadı. Sistem emekli olduğu için güncel bir "satın alma fiyatı" yoktur; tahmini birim fiyat da bilerek yazılmamıştır. İsviçre'de yıllık işletme giderinin 10-15 milyon frank arasında olduğu yazılıyor.
Bloodhound Kaç Yılında Üretildi?
Teslimatlar Mk I için 1958'de, Mk II için 1964'te başladı ve 1960'ların sonuna kadar sürdü. Yıl yıl bir üretim dökümü açık kaynakta bulunmuyor. Toplam adet de tek rakamla verilmiyor: İngilizce Vikipedi 783 füze yazıyor, Almanca Vikipedi ise Mk I ile Mk II için ayrı iki rakam veriyor.
Almanca Vikipedi aynı 783 rakamını yalnızca Mk II için, Mk I için ise 440 füze olarak veriyor. Bu iki derleme birbiriyle uyumlu değil; hangisinin tüm üretimi, hangisinin yalnızca İngiltere'ye teslimatı gösterdiği netleşmiyor. Bu nedenle "toplam kaç füze yapıldı" sorusunun bu sayfada tek bir cevabı yoktur.
Teslimat yıllarına bakmak daha güvenli bir yoldur. İsviçre'ye 1964'ten 1968'e kadar füze ve fırlatıcılar geldi; mevzi inşaatı 1963-1967 arasında yapıldı (İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi). İsveç 1961'de Mk II sipariş etti, sistem 1963'te hizmete girdi. İngiltere'de Mk II 1964'te teslim edilmeye başladı. Geliştirme kronolojisi için "Ne Zaman Üretildi?" bölümüne bakılabilir.
Bloodhound Menzili Ne Kadar?
Bloodhound Mk II'nin menzili kaynaklara göre yaklaşık 160 ile 190 kilometre arasında yazılır; Mk I için 45 ile 100 kilometre arası değerler görülür. Üretici ya da ordu tarafından yayımlanmış tek bir resmî değer yok. Rakamlar, hedefin radar yansıtma büyüklüğüne ve "etkili" ya da "azami" ayrımına göre değişir.
| Kaynak | Mk I | Mk II |
|---|---|---|
| İngilizce Vikipedi | 52 km (28 deniz mili) | 190 km (100 deniz mili) |
| Almanca Vikipedi | yaklaşık 100 km | yaklaşık 180 km |
| İsveç hava kuvvetleri müzesi | 45 km | 160 km |
| İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi | belirtilmemiş | 160 km üzeri azami |
| Bir savunma tarihi sitesi | 80-96 km | 96-161 km |
Çelişkinin kaynağı muhtemelen tanımdır. Almanca Vikipedi, Mk II için yaklaşık 180 kilometreyi 20 metrekarelik bir radar kesitli hedef için yazıyor; daha küçük bir hedefte etkili mesafenin düştüğünü ekliyor. Aynı yayın füzenin azami uçuş mesafesini ise Mk I için yaklaşık 140, Mk II için yaklaşık 240 kilometre olarak belirtiyor. Hedefin yönü ve irtifası da rakamı değiştirir.
İsviçre'de yoğun nüfus nedeniyle gerçek atış yapılamadı; kontrol atışları Galler'deki poligonda gerçekleştirildi. İsviçre tarihçesi, atış sırasında hedefin 30 kilometreyi aşan bir mesafede vurulduğu bir örneği anlatıyor. Hangi sürümün hangi rakamla anıldığı için "Mk I ve Mk II Arasındaki Fark Nedir?" bölümüne bakılabilir.
Bloodhound Bataryasında Kaç Füze Var?
Bir Bloodhound bataryasının füze sayısı sabit değildi. Bir ateş birimi dört ila sekiz fırlatıcı taşıyordu ve her fırlatıcıda bir füze durabiliyordu; depodaki yedek füzeler bunun dışındaydı. Kaynaklardaki toplamlardan çıkan oranlara göre İsviçre'de her fırlatıcıya üç, İsveç'te ve Avustralya'da ise iki füze düşüyordu.

| Kullanıcı | Ateş birimi | Fırlatıcı | Füze (toplam) |
|---|---|---|---|
| Avustralya (Mk I) | 2 | 12 | 24 |
| İsveç (Mk II) | 12 | 48 | 96 |
| İsviçre (Mk II) | 9 | 68 | 204 |
| Singapur (Mk II) | 4 | 24 | 84 (Singapur'a göre 60) |
Tablo, Almanca Vikipedi'ye dayanır; İsveç satırı İsveç hava kuvvetleri müzesi ile, İsviçre satırı İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi (204 füze, "üçlü füze dotasyonu") ve BMPG'nin dokuz ateş birimi kaydıyla da örtüşür. İsviçre tarihçesi 68 sayısını yanlışlıkla "ateş birimi" diye yazıyor; diğer kaynaklar bunu fırlatıcı sayısı olarak veriyor. Avustralya satırı yalnızca Almanca Vikipedi'de geçer. Singapur için kaynaklar çelişir: Almanca Vikipedi 84 füze yazarken, Singapur Hava Kuvvetleri'nin tarih sayfasına göre RAF'tan 60 yenilenmiş füze alındı.
RAF tarafında düzen "bölüm" (section) esasına dayanıyordu. Bir bölüm bir radar ve bir kontrol kulübesinden oluşuyordu; Bawdsey'deki bir mevzi, her biri 6 fırlatıcılı iki bölümle toplam 12 fırlatıcıya sahipti (Subterranea Britannica kaydı). Bir kaynak bölüm başına 6-8 fırlatıcıdan söz ediyor, ancak bu ifade tek kaynaklıdır.
Bloodhound Hangi Ülkelerde Var?
Bloodhound; Birleşik Krallık, Avustralya, İsveç, İsviçre ve Singapur'da hizmet verdi ve bugün hiçbirinde aktif değil. RAF'ın bataryaları ayrıca Batı Almanya, Kıbrıs ve Malezya'da konuşlandı; bunlar ihracat sayılmaz. Son kullanıcı İsviçre'dir ve sistem orada 1999'da kapatıldı. Aşağıdaki tablo ülkeleri sürüm ve dönemle gösterir.
| Ülke | Sürüm | Dönem | Not |
|---|---|---|---|
| Birleşik Krallık | Mk I, Mk II | 1958-1991 | 11 Mk I bölüğü; Mk II 1964'ten |
| Avustralya | Mk I | 1961-1968 | 30 Filo; Sidney ve Darwin |
| İsveç | Mk II (Rb 68) | 1963-1978 | Mobil kullanan tek ülke |
| İsviçre | Mk II (BL-64) | 1964-1999 | Altı sabit mevzi |
| Singapur | Mk II | 1970-1990 | RAF'tan devralındı; başlangıç 1970 (BMPG) ya da 1972 (Singapur Hava Kuvvetleri) yazılıyor |
Birleşik Krallık
RAF Mk I'i 1958-1964 arasında on bir bölükle kullandı. Mk II, 25, 41, 85 ve başka filolarla 1964'ten 1991'e kadar sürdü. Sistem 1970'te nükleer caydırıcı görevi Kraliyet Donanması'na geçince İngiltere'de azaldı; bir kısmı depolandı, bir kısmı Almanya'ya gitti, 1983'te Rapier gelince yeniden İngiltere'ye döndü (İngilizce Vikipedi, BMPG).
Avustralya
Avustralya Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAAF), Mk I'i Kasım 1958'de seçti. 30 Filo Ocak 1961'de Williamtown'da yeniden kuruldu; Haziran 1965'ten itibaren Endonezya-Malezya gerginliği sırasında Darwin de korundu. Filo 30 Kasım 1968'de dağıtıldı (İngilizce Vikipedi 30 Filo kaydı, Aviation Spotters Online).
İsveç
İsveç, 1958'de bir Mk I sistemini denemeler için aldı; bu sistem hizmete girmedi (İsveç Vikipedi, BMPG). 1961'de 96 Mk II füzesi sipariş etti. Sistem 1974-1978 arasında kapatıldı; füzelerin 30'u İsviçre'ye satıldı, 60'ı İngiltere'ye döndü (İsveç hava kuvvetleri müzesi). İsviçre tarihçesi ise İsveç'ten 50 füze alındığını yazıyor; kaynaklar farklı yazıyor.
İsviçre
İsviçre, 1961'de aldığı karar uyarınca altı sabit mevzide dokuz ateş birimi kurdu. Mevziler 1964-1968 arasında teslim edildi; sistem Ekim 1997'de alınan kararla kademeli olarak kapatıldı ve 1999 sonunda tamamlandı (İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi).
Singapur
Singapur, 1968'de İngiltere'nin Doğu'dan çekilme kararının ardından RAF'ın 65 Filo'sunun varlıklarını devraldı. Singapur Hava Kuvvetleri'ne göre 170 Filo 7 Haziran 1972'de açıldı ve füze 1 Eylül 1974'te tam operasyonel ilan edildi. Emeklilik tarihi için "Ne Zaman Emekli Edildi?" bölümüne bakılabilir.
Kaynak notu: Bazı çevrimiçi derlemeler Singapur'dan Myanmar'a gizli bir füze ve radar satışı iddia ediyor. Güvenilir bir ikinci kaynakla doğrulanamadığı için Myanmar kullanıcı olarak sayılmadı. Almanya, Kıbrıs ve Malezya'daki bataryalar RAF'a aitti.
Bloodhound Füzesi Ne Kadar Hızlı?
Bloodhound Mk I'in azami hızı yaklaşık Mach 2,2, Mk II'nin ise Mach 2,6 ile 2,7 arasında yazılır. Mach 2,7, deniz seviyesinde saatte yaklaşık 3.300 kilometre gibi bir değere denk gelir; bu çeviri bu sayfaya aittir, kaynaklarda doğrudan yazmaz. Hız irtifaya ve yakıta göre değişir.
İlk saniyeler hızlanma açısından kritiktir. İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi ve Almanca Vikipedi, dört katı yakıtlı itici roketin füzeyi yaklaşık 4,5 saniyede Mach 2'ye çıkardığını, boosterlerin dört ile sekiz saniye arasında atıldığını ve ramjetlerin devralarak füzeyi yaklaşık Mach 2,6'ya taşıdığını yazar. Almanca Vikipedi kuramsal azami hızı Mach 3,65 olarak anıyor; bu değer tek kaynaklıdır ve tahmindir.
Maksimum uçuş süresi de Almanca Vikipedi'ye göre yaklaşık 160 saniyedir. Hız, ramjet motorun çalışma ilkesine bağlıdır: ramjet yalnızca yeterince hızlı hava aldığında verimli çalışır. Ayrıntısı "Ramjet Motoru Nasıl Çalışır?" bölümündedir. Mk I'in ve Mk II'nin hızları arasındaki farkın nedenleri "Mk I ve Mk II Arasındaki Fark Nedir?" bölümünde de geçer.
Bloodhound Ağırlığı Ne Kadar?
Bloodhound Mk II'nin fırlatma ağırlığı, itici roketlerle birlikte kaynaklara göre 2.270 ile 2.385 kilogram arasındadır. Mk I için yaklaşık 2.000-2.041 kilogram yazılır. Üreticiden ya da ordulardan tek bir resmî ağırlık föyü açık kaynakta bulunmadığı için aşağıdaki değerler aralık olarak verilmiştir.
| Öge | Ağırlık | Kaynak |
|---|---|---|
| Mk I füze (itici roketlerle) | 2.000 kg / 2.041 kg | İngilizce / Almanca Vikipedi |
| Mk II füze (itici roketlerle) | 2.270 kg / 2.380 kg / 2.385 kg | İngilizce / Almanca Vikipedi / İsveç Vikipedi |
| Mk II füze (itici roketsiz) | yaklaşık 1.814 kg | Almanca Vikipedi |
| Mk I başlık | 91 kg | İngilizce Vikipedi |
| Mk II başlık | 179 kg (bir kaynakta 150 kg) | İngilizce Vikipedi / İsviçre Hava Kuvvetleri |
| Fırlatıcı (boş) | yaklaşık 3.447 kg | Almanca Vikipedi (tek kaynak) |
| Kontrol kulübesi | yaklaşık 7 ton | Almanca Vikipedi (tek kaynak) |
Ağırlığın büyük kısmı yakıta ve itici rokete gider. Almanca Vikipedi yakıt hacmini Mk I için 155, Mk II için 252 litre kerosen olarak verir; İsveç kaynağı ise 196 kilogramlık kerosen yazar. Bu iki değer ölçü olarak farklıdır. Tabloda "itici roketsiz" satırının bulunması, füzenin ağırlığının yaklaşık dörtte birinin kalkıştan sonra atıldığını gösterir; bu oran kaynaklardaki rakamlardan çıkarılmıştır.
Bloodhound Neleri Vurabilir?
Bloodhound, tasarım amacı olarak yüksekte ve hızlı uçan bombardıman uçaklarını, sonraki sürümüyle de alçak irtifadaki hızlı uçakları hedef alır. Güdümlü bir roketle ya da balistik füzeyle başa çıkacak şekilde yapılmadı. Denemelerde hedef uçak, balon ve paraşüte bağlı hedefler kullanıldı; gerçek muharebe kaydı doğrulanamadı.
İsveç hava kuvvetleri müzesi, Rb 68'in, avcı uçaklarının pratik tavanının üstünde uçan silahlı, keşif ve karıştırıcı uçaklara karşı da kullanılabildiğini yazar. Savunma tarihi sitesi, Mk II'nin 305 metrenin altında uçan hızlı hedeflere karşı denemelerde etkili bulunduğunu not eder. Bu ifade denemelere aittir, harp sonuçlarına değil.
Almanca Vikipedi, Aberporth'ta 1959-1963 arasında 159 füzenin paraşüt hedeflerine, balonlara ve hedef uçaklara karşı atıldığını yazar. İsviçre'nin 17 atıştan 14 isabeti, uzaktan kumandalı bir hedef uçağın vurulması şeklindeydi. Bloodhound'un gerçek bir muharebede hedef düşürdüğüne dair doğrulanmış bir kayıt bulunamadı. İsviçre tarihçesi, sistemin yerden yere ve havadan yere füzelere karşı etkili olmadığını açıkça belirtir.
Bloodhound Kullanıldığı Yerler
Bloodhound, hava üslerinin çevresinde, ülke içlerindeki sabit mevzilerde ve denizaşırı üslerde kullanıldı. İngiltere'de en çok doğudaki Lincolnshire, Norfolk ve Suffolk bölgelerinde, Almanya'da RAF'ın üç üssünde, Kıbrıs'ta ve Uzakdoğu'da konuşlandı. Aşağıdaki kayıtlar tarihî ve bölge düzeyindedir; güncel bir konuşlanma yoktur. Bölge adları, kullanıcı ülkelerin yayımlanmış tarihçelerinden alınmıştır.
BMPG'nin dökümüne göre Mk I'in on bir İngiliz mevzisi Lincolnshire, Norfolk, Suffolk, Rutland, Cambridgeshire, Nottinghamshire ve Yorkshire çevresindeydi. Mk II daha sonra North Coates, West Raynham, Woodhall Spa, Bawdsey, Wattisham, Barkston Heath ve Wyton'da görev yaptı. Batı Almanya'da 25 Filo, Brüggen, Wildenrath ve Laarbruch'u 1970-71'den 1981-83'e kadar korudu.
Denizaşırı örnekler de vardı. Kıbrıs'ta Episkopi ve Paramali West'te 41 ve 112 Filo'nun birimleri 1967-1975 arasında bulundu. Uzakdoğu'da 33 Filo Butterworth'ta (Malezya), 65 Filo Seletar'da (Singapur) 1964-1970 arasında konuşlandı. Avustralya'da Williamtown ve Darwin, Singapur'da Seletar, Ang Mo Kio ve Lim Chu Kang mevzileri sayılır.
İsveç'te sistem mobil kullanıldı: barış zamanı füzeler hava üslerinde, savaş zamanı iki bölgedeki gizli mevzilerde bulunacaktı. İsviçre'de ise Orta İsviçre'de altı sabit mevzi vardı ve bunların coğrafi konumu 1960'larda gizli tutuldu. Bugün Zug kantonundaki mevzi müze olarak ziyarete açıktır; ayrıntı "Ne Zaman Emekli Edildi?" bölümünde.
Bloodhound Ne Tip Füze Atıyor?
Bloodhound, yüzeyden havaya atılan, ramjet motorla uçan ve yarı aktif radar güdümüyle hedefini bulan uzun menzilli bir füze fırlatır. Başlığı geleneksel patlayıcıdır; nükleer sürüm yalnızca planlandı ve hiç yapılmadı. Füzenin kendi radarı yoktur, hedefi yerdeki radarın aydınlattığı yansımadan izler ve bu yüzden "yarı aktif" diye adlandırılır.
Yarı aktif güdüm, füzenin hedefe kendi ışığını göndermemesi demektir. Yerdeki radar uçağı aydınlatır, füzenin burnundaki alıcı bu yansımaya yönelir. İngilizce Vikipedi, sistemin Doppler kaymasını ortadan kaldırmak için yerden bir referans sinyal yayınladığını, füzenin yalnızca alıcısını bu referansla karşılaştırdığını yazar. Güdümün adımları "Nasıl Çalışır?" bölümünde anlatılır.
Başlık, "sürekli çubuk" (continuous rod) türündendir: patlama anında çelik çubuklar halka biçiminde açılarak hedefin gövdesini keser. Almanca Vikipedi, K11A1 başlığın yaklaşık 365 çelik çubuk taşıdığını ve yaklaşık 37 metre yarıçapında yıkıcı, 60-80 metre aralığında ağır hasar verici etki gösterdiğini belirtir. İsviçre tarihçesi de etkili yarıçapı hedef boyutuna göre 60-80 metre olarak yazar. Yakınlık tapası vardır; Mk I'in tapası sürekli dalga, Mk II'ninki darbeli radarla çalışır (İngilizce Vikipedi); bu ayrıntı başka kaynaklarda doğrulanamadı.
Bloodhound Kaç Km'lik Alanı Korur?
Bloodhound için resmî bir "korunan alan" ölçüsü yayımlanmadı. Koruma, menzil ve irtifa zarfının bir bataryanın etrafında oluşturduğu kabaca bir kubbeyle tarif edilir; yatay olarak Mk II için yaklaşık 5 ile 180 kilometre, düşeyde 50 ile 24.300 metre arası değerler yazılır (Almanca Vikipedi).
Kubbenin tamamı kullanılabilir değildi. Almanca Vikipedi'ye göre her radara bir hava sahası sektörü atanıyor, yakın mesafede en az 5 kilometrelik bir ölü bölge bulunuyordu. Alçak irtifada ise radar ufku yüzünden etkili mesafe düşer; bu fiziksel bir gerçektir, sistem özelinde yazılmış bir rakam değildir. Bu yüzden menzil değerlerini bir dairenin yarıçapı gibi okumak yanıltıcıdır.
Koruma çoğu zaman tek mevziyle değil, çok sayıda mevzinin birbirini tamamlamasıyla sağlandı. İsviçre'de altı mevzi ülkenin orta bölgesine yayılmıştı ve iki kontrol merkezi avcı uçaklarıyla koordinasyon sağlıyordu. İletişim kesilirse her mevzi kendi sektörünü bağımsız savunacaktı (İsviçre tarihçesi, Almanca Vikipedi). İngiltere'de ise koruma, bombardıman üslerinin çevresine yerleştirilen mevzilerle sağlandı. Menzil rakamlarının dökümü "Menzili Ne Kadar?" bölümünde yer alır.
Bloodhound Kurulumu Nasıl Olur?
Bir Bloodhound mevzisi, bir radar ve kontrol kulübesi çevresinde dizilen fırlatıcılar, jeneratörler ve kablo bağlantılarıyla kurulur. Mk I yarı taşınabilir, Mk II ise taşınabilir ya da sabit mevzi biçimindeydi. Aşağıdaki anlatım, kamuya açık tarihçelere dayanan genel bir tanımdır; bir kurulum talimatı değildir.
Genel düzen şöyleydi: önce alan hazırlanır ve fırlatıcılar için sağlam zeminler yapılırdı. Sonra radar ve kontrol kulübesi bir araya getirilir, jeneratörler bağlanır ve kablolarla fırlatıcılara ulaşılırdı. Son olarak füzeler yerleştirilir, sistem denetlenirdi. İngilizce Vikipedi, Mk II'de dijital bir bilgisayarın hazırlık denetimlerini de yaptığını yazıyor. RAF'ın bir mevzi tipi "hardstanding" (sert zemin) ile anılır.
İsviçre'de sistem sabit ve bir kısmı sığınaklı mevzilere yerleştirildi; yedek füzeler zırhlı depolarda tutuluyordu. Parçalar İngiltere'den gelirken geceleri karayoluyla taşındı ve alanlar kimlik gerektiren yasak bölgeler olarak tutuldu (İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi). İsveç ise sistemi mobil kullandı: füzeler barış zamanında hava üslerinde duruyor, savaş çıkarsa altı konuşlanma noktasına taşınacaktı. Almanca Vikipedi, İsviçre'deki füzelerin her 90 günde kontrol edildiğini yazıyor; bu bilgi tek kaynaklıdır.
Bloodhound Nasıl Çalışır?
Bloodhound'da yerdeki radar hedefi bulup izler, kontrol kulübesi nereye ateş edileceğini hesaplar, füze roketle fırlar, ramjetle seyreder ve son aşamada hedeften yansıyan radar ışınına kilitlenir. Yakınlık tapası, hedefe yeterince yaklaşınca başlığı patlatır. Almanca Vikipedi, azami uçuş süresini yaklaşık 160 saniye olarak yazar.

Hedef önce bir erken uyarı radarından ya da avcı kontrol merkezinden bildirilir. Atış radarı hedefi yakalar ve izler. Kontrol kulübesindeki bilgisayar, füzenin hedefle buluşacağı noktayı hesaplar. Füze bu noktaya doğru fırlatılır; yol boyunca yerden alınan düzeltmeler ve radar referans antenindeki güncellemelerle yönlendirilir (Almanca Vikipedi).
Fırlatmada dört katı yakıtlı itici füzeyi yaklaşık 4,5 saniyede Mach 2 civarına çıkarır; itici roketler dört ile sekiz saniye arasında atılır ve iki ramjet devreye girer. Almanca Vikipedi, seyir irtifasını 12.192 ya da 15.240 metre olarak verir. Son aşamada füze hedefe yaklaşma hesabıyla yönelir ve yansıyan ışını izler.
Mk II'de aynı hedefe birden çok füze yöneltmek mümkündü; Almanca Vikipedi sonraki yıllarda karıştırıcıya doğrudan yönelen bir mod eklendiğini yazıyor. Mk I'de bir hedefe bir anda bir füze gidiyordu. Sistemin kendi sınırları (dost-düşman tanıma eksikliği, düşük radyal hızlı hedefler) "Dezavantajları Nelerdir?" bölümünde ele alınır.
Bloodhound Mk I ve Mk II Arasındaki Fark Nedir?
Mk II, Mk I'in daha uzun, daha güçlü ve karıştırmaya daha dayanıklı sürümüdür. Darbeli Type 83 radarının yerini sürekli dalgalı Type 86 ve Type 87 aldı, ramjetler ve itici roketler büyütüldü, başlık yaklaşık iki kat ağırlaştı. Mk II ayrıca alçak irtifada daha iyi sonuç verecek şekilde geliştirildi.
| Konu | Mk I | Mk II |
|---|---|---|
| Hizmet girişi | 1958 | 1964 |
| Atış radarı | Type 83, darbeli | Type 86 ve Type 87, sürekli dalga |
| Ramjet | BT.2 Thor 100 (yaklaşık 20-23 kN) | BT.3 Thor 200 (yaklaşık 28,7-35 kN) |
| İtici roketler | Gosling 3 | Gosling 4 (daha büyük) |
| Başlık | 91 kg | 179 kg (bir kaynakta 150 kg) |
| Karıştırma dayanımı | Düşük; yer yansımalarından etkilenir | Belirgin biçimde iyileşmiş |
| Alçak irtifa | Sınırlı | Geliştirilmiş |
| Kurulum | Yarı taşınabilir | Taşınabilir ya da sabit mevzi |
Motor ve itici roket verileri Almanca Vikipedi'den alınmıştır ve tek kaynaklıdır. Radar ve başlık verileri İngilizce Vikipedi ve BMPG kayıtlarıyla örtüşür. Singapur ve İsviçre gibi ülkeler yalnızca Mk II'yi aldı; Avustralya ve ilk İsveç denemesi Mk I'e dayanıyordu.
Mk III (iptal edilen nükleer sürüm)
Mk III (RO 166), altı kilotonluk nükleer başlıklı bir Mk II olarak, balistik füzelere karşı tasarlanan "Violet Friend" projesi için düşünüldü. Hiç üretilmedi. İptal tarihi için İngilizce Vikipedi 1960, Almanca Vikipedi 1960'ların sonu diyor; menzil değeri de 121 ya da 201 kilometre olarak iki biçimde yazılıyor. Kaynaklar farklı yazıyor.
Mk IV (iptal edilen mobil sürüm)
Mk IV, İsveç'in sahada edindiği tecrübeye dayanan, kendiyürür platformlu sadeleştirilmiş bir sürüm olarak düşünüldü. Almanca Vikipedi menzili yaklaşık 120 kilometre olarak verir. Hizmete girmedi.
Bloodhound Ramjet Motoru Nasıl Çalışır?
Ramjet, havayı önde yavaşlatıp sıkıştıran, içinde yakıt yakan ve sıcak gazı arkadan hızla atan; kompresörü ve türbini olmayan basit bir jet motorudur. Hareketsizken itki üretemez, yalnızca yeterince hızlı uçarken çalışır. Bloodhound bu nedenle dört katı yakıtlı itici rokete ihtiyaç duyar.

Bloodhound'un motoru Bristol'un Thor ramjetidir. Çapı yaklaşık 41 santimetre (16 inç) olarak yazılır; teknik değer tablosunda 400 milimetre geçtiği için kaynaklar küçük bir fark gösteriyor (İngilizce Vikipedi). İki motor, arka gövdenin üstüne ve altına bağlanır. Yakıt kerosendir ve gövdenin ön kısmındaki esnek lastik keselerde taşınır; hava basıncıyla tanklara itilir (savunma tarihi sitesi).
Yönlendirme de bu motorlarla ilişkilidir: İngilizce Vikipedi, iki ramjete giden yakıt miktarının farklı ayarlanarak füzeye yön vermeye yardım ettiğini yazar. Bristol, ramjet teknolojisinin temelini ABD'li Marquardt'tan edinmiş, ancak Thor'u kendi çabasıyla geliştirmiştir. Motor ilk kez 1950'de çalıştırıldı ve Bristol, Patchway'de yüksek irtifa test tesisi kurdu. 1953'teki Woomera denemelerinde ateşleme sorunları, meşale tipi ateşleyicinin NGTE tasarımıyla değiştirilmesiyle çözüldü (İngilizce Vikipedi).
Mk II'de motor güçlendirildi; Almanca Vikipedi Mk I ve Mk II motorlarının itki aralığını verir (bkz. "Mk I ve Mk II Arasındaki Fark Nedir?"). Hız sınırlarının ayrıntısı "Füzesi Ne Kadar Hızlı?" bölümünde işlenir.
Bloodhound Ne Zaman Emekli Edildi?
Bloodhound ülkeden ülkeye farklı tarihlerde emekli oldu: RAF'ın Mk I'i 1964'te, Avustralya 1968'de, İsveç 1978'de, Singapur 1990'da, RAF'ın son Mk II bölüğü 1991'de, İsviçre ise 1999'da. Hiçbir ülkede aktif hizmette değildir; sistem tarihî ve müze statüsündedir. Ayrıntı aşağıdaki tabloda, gerekçeler ise tablonun altında verilmiştir.

| Kullanıcı | Emeklilik | Gerekçe ve not |
|---|---|---|
| RAF (Mk I) | 1964 | Mk II'ye geçiş; son Mk I bölükleri 1964'te kapandı (BMPG) |
| Avustralya | 30 Kasım 1968 | Mk I eskidi; 30 Filo dağıtıldı |
| İsveç | 1974-1978 | 1967 hava savunma incelemesi sonrası kapatıldı |
| RAF Almanya | 1983 | Rapier gelince bataryalar İngiltere'ye döndü |
| Singapur | 1990 | 31 Mayıs 1990 (Singapur Hava Kuvvetleri) ya da Mart 1990 (savunma tarihi sitesi) |
| RAF (Mk II) | Temmuz 1991 | Son bölük görevi bıraktı; gerekçe olarak Soğuk Savaş'ın bitişi gösteriliyor |
| İsviçre | 1999 sonu | Ekim 1997 kararı; maliyet ve füze savunmasında yetersizlik |
RAF'ın son Mk II bölüğü için İngilizce Vikipedi 1991'in Soğuk Savaş'ın bitişiyle ilgili olduğunu yazıyor, ancak bu ifade "kaynak gerekli" etiketi taşıyor; gerekçe kesin değil. 25 Filo, BMPG kayıtlarına göre 1989'da Bloodhound bölüğü olarak kapandı ve Tornado F3 ile yeniden kuruldu. Singapur için 1994'ü yazan derlemeler de var; bu tarih Myanmar'a satış iddiasıyla birlikte geçiyor ve doğrulanamadı.
İsviçre Hava Kuvvetleri tarihçesi, gerekçeleri açıkça sayar: otuz beş yıllık sistemin pahalı bakımı, Armee 95 kapsamındaki tasarruf programı, sistemin yerden yere ve havadan yere füzelere karşı etkisizliği ve avcı uçağı F/A-18 Hornet'in görevi kısmen devralabilmesi. Yıllık tasarruf yaklaşık 15 milyon frank olarak yazılıyor. Zug kantonundaki Gubel mevzisi 2000'de anıt olarak korumaya alındı ve müze olarak ziyarete açıktır. BMPG'nin ekipmanı da 26 Mart 2023'ten itibaren Norfolk'taki RAF Hava Savunma Radar Müzesi'nde sergileniyor.
Bloodhound'u Kim Üretti?
Bloodhound'un ana yüklenicisi, Filton'daki Bristol Aeroplane Company'dir. Atış radarları ve bilgisayarlar Ferranti'den gelirken, Thor ramjetini Bristol'un motor bölümü yaptı. 1960'ta Bristol, English Electric ve Vickers-Armstrongs'la birleşip British Aircraft Corporation (BAC) oldu; Mk II bu şirket döneminde teslim edildi. Aşağıda yüklenicilerin rolleri sırayla anlatılır.
İsveç hava kuvvetleri müzesi, Rb 68'in bir İngiliz firma konsorsiyumu tarafından yapıldığını ve sistem entegratörünün BAC olduğunu yazar. Tasarımda Kraliyet Uçak Kuruluşu'nun (RAE) araştırma geçmişi de rol oynadı. Bristol'un 1949'da "Red Duster" (Proje 1220) için imzaladığı sözleşme bu işin başlangıcıdır (İngilizce Vikipedi).
Radarların üreticisi için kaynaklar tam örtüşmüyor. Type 83 ve Type 86 Ferranti'ye bağlanıyor; Type 87 (Scorpion) için İngilizce Vikipedi Marconi, başka bir yayın GEC/AEI diyor.
Bloodhound'un Soğuk Savaştaki Rolü Neydi?
Bloodhound, Soğuk Savaş'ta İngiltere'nin nükleer caydırıcılığının dayanağı olan V-bombardıman üslerini ve Thor balistik füze mevzilerini, avcı uçaklarını geçip gelen düşman bombardıman uçaklarına karşı koruyan ikinci bir savunma hattıydı. Sonraki yıllarda NATO'nun Batı Almanya'daki üslerini ve denizaşırı İngiliz üslerini de korudu.

RAF'ın bu sistemi seçmesi, Aralık 1958'e gelindiğinde planlamanın ileri aşamada olduğu bir dönemdeydi ve karar savaş uçakları yerine yerden güdümlü silah lehine verildi (Historic England raporu). Mk I, RAF Fighter Command'in füze filolarında kullanıldı; BMPG on bir filo sayıyor. Amaç, yüksek irtifada gelen bombardıman uçaklarını yaklaşan avcı uçaklarının dışında durdurmaktı.
1970'te RAF nükleer caydırıcı görevi Kraliyet Donanması'na devredince İngiltere'deki Bloodhound mevzileri azaldı; Mk II bir kısmıyla Almanya'da 25 Filo aracılığıyla hava üssü savunması yaptı. Uzakdoğu'da 33 ve 65 Filo, Endonezya-Malezya gerginliği döneminde Butterworth ve Seletar'da bulundu. Avustralya'nın Darwin'deki konuşlanması da aynı dönemin bir parçasıdır.
İsviçre ve İsveç'in rolü farklıydı. İsviçre tarafsız bir ülke olarak kendi hava sahasını savunmak için sistemi alırken, İsveç bunu ulusal hava savunma ağına (STRIL 60) bağladı. 1991'de Sovyetler Birliği'nin tehdidinin sona ermesi, İngiltere'de sistemin kapanmasına katkıda bulunan etmenler arasında anılır.
Bloodhound'un Halefleri Nelerdir?
Bloodhound'un doğrudan bir ardılı yok; görevi ülkeden ülkeye farklı sistemlere dağıldı. İngiltere'de alçak irtifa ve üs savunması Rapier'e, yüksek irtifa görevi avcı uçaklarına kaldı. İsveç Hawk'a, İsviçre ise F/A-18 avcı uçaklarına ve sonra Patriot alımına yöneldi. Bu listeler tasarım mirası değil, görev devridir.
İngiltere'de BAC Rapier 1971'den itibaren kısa menzilli savunmayı üstlendi; Almanya'ya Rapier konuşlandırılınca Bloodhound bataryaları 1983'te İngiltere'ye döndü (İngilizce Vikipedi). Rapier, Bloodhound'un uzun menzilli işlevinin yerini almadı. 25 Filo'nun adı sonradan Tornado F3 avcı uçaklarıyla yeniden kuruldu.
İsveç'te sistem kapanırken Hawk, "Robot 67" adıyla bir bölgede kullanıma alınmıştı ve sonra yeni görevler üstlendi (Cornucopia blog yazısı; tek kaynak). İsviçre'de sistemin görevi, F/A-18 Hornet avcılarınca kısmen devralındı. Singapur'da 165 Filo, Rapier ile Ağustos 1983'te kuruldu; bu da uzun menzilli değil, kısa menzilli bir katmandır (İngilizce Vikipedi 165 Filo kaydı).
İsviçre bugün yeniden uzun menzilli bir yer-hava sisteminin peşinde. 2022 tarihli ordu bildirisi beş Patriot ateş biriminin alımını onayladı. 2026'daki haberler (Reuters aktarımı, 20 Minuten) teslimatın yıllarca gecikeceğini yazıyor; gecikme süresi ve maliyet rakamları kaynaklar arasında değişiyor, bu yüzden burada tek rakam verilmedi. Bu, Bloodhound'un halefi değil, aynı ihtiyacın günümüzdeki karşılığıdır.